oudevrouw_groot

De vrouw woont er niet meer…

IMG_20140306_143037Iedere ochtend (althans daar ga ik van uit) stond ze in de keuken. Ik denk dat ze zichzelf dan aan het opfrissen was. Vanaf mijn werkplek kon ik haar zien staan, of door de achterkamers van het huis zien schuifelen. Dat is in ieder geval vier jaar geweest. Zolang werk ik nu waar ik werk. En het beeld van de oude vrouw met lange witte sluike haren kan ik bijna uit tekenen. Althans, ik zou niet weten of ik haar zou herkennen op straat. Maar ze was een vertrouwd gezicht als ik ‘s ochtends even naar buiten mijmerde. Ik kan me niet heugen of ik haar ook ‘s middags heb zien rond schuifelen. Dat kan ook goed komen doordat ik het idee heb dat ik ‘s ochtends meer mijmer dan ‘s middags.

Vorige week mijmerde ik en plots schrok ik. Zag ik daar dozen staan. Waar is de spiegel die voor het raam stond? Wie lopen er rond in haar huis. De ramen staan allemaal open (dat stonden ze nooit). De oude vrouw was er niet. Nu een week verder wordt er gesloopt en lopen er mannen rond met stofkapjes voor hun mond. De oude vrouw is er niet meer, zou ze er helemaal niet meer zijn? Of zou ze naar een kleiner huisje verhuisd zijn? Eigenlijk voel ik me een soort van schuldig, ik heb het helemaal niet gemerkt dat ze niet meer rond schuifelde of zichzelf op stond te frissen. Best gek hoe zo’n beeld vertrouwd raakt. Dag oude vrouw, ik hoop dat het je goed gaat waar je nu ook bent!

sochigroot

Huilen om goud

sochikleinZondagmiddag, met ca. 50 km/u gaan de dames door de bocht. Loopt er een blauw lijntje op het scherm mee. En zetten we strepen door iedereen die geweest is en achter de blauwe lijn is gebleven.

Met andere woorden; wij zitten schaatsen te kijken. Niet alleen kijken, we beleven het. Op diverse manieren. De tv staat aan. Bij Astrid de laptop op schoot met het tweede scherm, en terwijl ik het blauwe lijntje in de gaten houd gaan er whatsappjes rond met het nodige commentaar. De techniek zie ik niet altijd even goed, maar de 10 jaar dat ik mee ging naar Thialf en op tv mee keek hebben wel zijn vruchten afgeworpen. Daardoor heb ik een goed beeld van het schaatsen, ik zie Pechstein (42, respect) nog een laatste poging doen en tegelijkertijd de nieuwe generatie (die ik ook niet meer allemaal ken) de ijzers in het ijs zetten. Met geknepen billen zit ik op mijn stoel als de kans dat we 1-2-3 (en 4) worden ons bijna niet meer ontnomen kan worden.

Om ook te beleven hoe de één het gevoel heeft goud te verliezen (anderen zouden een moord doen voor alleen al een olympisch diploma) en de ander goud wint (waar ze die graag op een ander discipline zou winnen). Maar ook om de emotie te zien die bij sport komt kijken, sport is mijns inziens wel degelijk emotie. De emotie drijft tot topprestaties maar kan er ook voor zorgen dat je door het ijs zakt. En dan heeft een nieuw futuristisch pak ook geen invloed meer.

Het winnen van een medaille laat emoties zien, emoties die wij als schaatsminnend publiek ook voelen. Allemaal op onze eigen manier. We balen als Ireen goud verliest, en gooien net zo hard ons hoofd in onze handen. Maar we (althans wij wel gister) laten ook wat tranen vloeien als de ‘outsider’ voor de camera haar emoties laat gaan. En dat is mooi en puur. Dat ze het liefste haar medaille in zou ruilen voor dat discipline waar ze al 10 jaar voor traint snap ik ergens wel. Hoe zuur het ook is. Maar het is wel een pure en eerlijke reactie vanuit haar emotie. En dat zijn in mijn ogen de mooiste reacties.

images-1

Regelmaat is stoer

Als ik heel eerlijk ben naar mijzelf vind ik duidelijkheid en structuur heel prettig. Hoewel ik het ook heel saai vind. Spontane acties vind ik nl zo leuk. Daar geniet ik altijd een beerje extra van. Maar ik vind het ook heel prettig om s ochtends mijn routine te doen, helaas wint mijn dekbedje het nogal eens van mijn behoefte aan een rustige start van de dag. Dat wil nog wel eens doorwerken gedurende dag. In de avonden heb ik daar dan weer minder last van.

Regelmaat vind ik ook suf soms, omdat ik bang ben dat het saai wordt. Maar de laatste drie weken kom ik erachter dat regelmaat ook een heel groot effect kan hebben. Drie weken geleden ben ik begonnen met een schema voor de halve marathon. Dat betekent dat je over 16 weken 21km kan lopen zonder daarna meer dood dan levend  te zijn. Dus met goede moed (maar ook een beetje sceptisch over mijn kunnen) begonnen. Vandaag rondde ik week 3 lachend af met 8km door de polder. En wat blijkt…de regelmaat in het doen van de voorgeschreven trainingen helpt. Mijn lichaam roept de dag na een loopje ‘wanneer mag ik weer’. Maar het lopen wordt makkelijker, het plezier (nog) groter en de blije stofjes tijdens en na steeds zichtbaarder. Voorheen liet ik me door welk excuus dan ook makkelijk overhalen de regelmaat te doorbreken. Nu zet ik nu (bijna) zonder moeite de wekker om 5.45 voor de korte ochtendloopjes. Is regen geen probleem en doorbreekt geen afspraak mijn regelmaat van mijn loopschema. En het voelt super, die 21km gaat me lukken. Gewoon omdat regelmaat best stoer is :-)

kennemergasthuis sabine

Knijp in mijn wang

Dinsdagavond, ik loop door de ontvangthal van het ziekenhuis. Omdat ik net bij mijn mama, die vandaag geopereerd is, geweest. Al bellend ga ik naar beneden en plof neer op de grote bank die er staat (het is een verademing als je die bank voor jezelf hebt). Even mijn verhaal doen en het gerustgestelde gevoel dat het goed gaat met mijn mama een plekje geven voor ik weer naar buiten ga. En dan valt mijn oog op de informatiekrant “Welkom”. Oh ja daar sta ik in met hoofd en verhaal. Hihi denk ik. Ik heb m allang al gezien (ik heb m zelfs thuis gestuurd gekregen) maar toch moet ik even kijken. Het is geen bijzonder stukje. Maar toch. Een soort van ‘knijp in je wang’ moment. Daar lig je dan (een beetje op de grote hoop eigenlijk). Iedereen die de krant meeneemt zal je zien. Maar het is niet van betekenis voor ze (althans is heb nog niemand gehoord over dat ik er in sta), je bent een anoniem iemand. En toch voel je je een beetje bekend en speciaal. Ik leg m weer terug. Thuis ligt ie al in tweevoud, en de mama heeft m ook al dus waarom meenemen. Toch een soort gek iets om jezelf weer terug te leggen op de stapel. Op de fiets bedenk ik; morgen als ik weer op bezoek ga bij de mama, neem ik er eentje mee naar boven. Wedden dat mijn mama ‘m trots op d’r kastje legt en aan al d’r bezoek en personeel gaat laten zien :-)

“edit” hier een link naar de pdf van de informatiekrant

egmond

Duiveltjes op hardloopschoenen

egmondVoor 2014 stelde ik mijzelf een aantal (pittige) uitdagende hardloopdoelen:

  • de kwart marathon Egmond lopen in een snellere tijd, maar vooral meer genietend.
  • september 2014 de Dam tot Dam getraind en sneller lopen
  • in 2014 een halve marathon lopen
  • maar vooral meer ontspannen lopen, minder in mijn hoofd maar met gevoel

Vandaag was het zover; de kwart van Egmond. De voorbereiding had iets meer toewijding kunnen hebben, ziek zijn en een dubbelgeklapte enkel in de maand voorafgaand maakte dat ik o.a. iets minder getraind had dan gepland. Maar toch vol goede moed vandaag aan de start. Met een gek gevoel. Want ik zag er niet tegenop, ik was overtuigd van dat ik mijn doel zou bereiken en dat het geen slijtageslag zou worden. Geen onrust, geen duiveltjes in mijn hoofd.

Knal, startschot, daar gaan we, met een hele hoop hardloopschapen die losgelaten werden uit hun hok. Mijn klokje gaf aan dat ik hard ging, te hard, ik loop nooit 6 min/km aiai, afremmen…lukte niet…OK. Laat dan maar, op het strand moet ik wel langzamer en dan heb ik alvast wat tijd gewonnen. Na 3km het strand op, wow een mooi groot breed hard strand. Dus ik kon doorbuffelen, langzamer maar nog wel onder mijn geplande schema. Het voelde goed, voet voor voet, kleine stapjes had Astrid mij verteld. Toen de heuvel op het strand af…de genadeslag, wandelend…iedereen. Heuvel af, 5,25 km passeren…weer heuvel op… die trok ik niet, bijna boven wandelen…tweede heuvel idem. Grom deed het van binnen. Duiveltje het duin in geschopt en blijven geloven in mijzelf en voelen dat het goed gaat. Ondertussen mijzelf vertellend; je moet echt heuvels gaan trainen….zucht…

De 8km…man/vrouw met de hamer. Ik kon amper nog, kuiten verzuren, ok Sab let op je omgeving. Pak op wat je hoort (die irritante slenteraar naast me negerend aarrggh) en kijk om je heen. Daar is de Bloedweg…mijn angst…ik liet me verleiden tot een kleine wandel. Hoofd omhoog, daar was Astrid met haar wijze les: omhoog kijken, kleine pasjes en versnellen. Tanden erin. Bij 10km zei mijn klokje; dat PR wordt het niet. Loslaten en gaan, de bocht om en die laatste 0,5 km knallen…alles eruit. Mijn tanden vastbijtend in het asfalt richting de finish…DONE. Onderweg hoorde ik Daphne nog iets over koffie roepen vanaf de kant, knalde Astrid nog even de laatste peptalk vanaf de kant eruit. En stak  ik mijn middelvinger op tegen mijn hardloop-duiveltje. I did it! Nog net niet lachend over de streep, maar wel met een grote vink. Ik heb het gedaan…met een goed gevoel gelopen. Mijzelf weten te motiveren, en kunnen genieten van. Geen drie minuten sneller, maar wel 19 seconden sneller en als een vermoeid maar blij eikeltje gelopen. Win-Win situatie dus. Voor mijzelf zet ik een grote vink!

(enne oh ja ik vond dit een mooie aftrap mijn weblog nieuw leven in te blazen)