Het gaat niet om het resultaat…

Het begin van meerdere?

Van competitiedrang heb ik geen last…toch? Spelletjes en sport doe ik omdat ik het een leuke tijdsbesteding vind, ook als ik verlies en niet de snelste ben. Als ik plezier heb gehad maakt het resultaat niet uit in mijn ogen.

Dat maakte dat ik besloot om weekend (na lange tijd) weer eens mee te doen met een hardloopwedstrijd. Het werd de zilveren kruis achmea zorgloop (aka Trosloop) in Haarlem. En dan direct maar de 10km, het verste was ooit gelopen had was 8,8km. Maar mijn omgeving verzekerde mij dat het echt wel goed zou gaan. Ik zag er wat tegenop, haal ik het fysiek wel, ben ik niet de langzaamste, ik wil niet hoeven wandelen. Allerlei beren op de weg. En na deze eerste 10km moet ik toegeven dat ik toch wel last heb van een (lichte?) vorm van competitiedrang.

Om de volgende redenen:
- niet als laatste over de finish komen is best stoer
- mijn lichaam kan meer dan ik zelf denk
- net een stapje harder dan die ander geeft best een kick
Gelukkig geniet ik nog steeds meer van het meedoen en het verleggen van mijn eigen grenzen tegen eigen verwachtingen in. Zolang dat het geval is maak ik me geen zorgen. Maar ik heb wel al ingeschreven voor de volgende wedstrijd

OV-erstag

hoe lang nog voor de strippenkaart in t plakboek kan?

Ook ik heb ‘t inmiddels: saldo op mijn OV chipkaart. Door mijn jaartrajectkaart was ik al in het bezit van een ov-chip gebeuren. Maar nog niet actief in gebruik genomen. Uit wantrouwen, onwetendheid en dat de strippenkaart het nog steeds goed doet. Aukje schreef er al over en Ad kwam met handige chiptips, en ook dat maakte dat ik er toch steeds meer over na ging denken.

Door de uitsluiting van de strippenkaart in Amsterdam (waar ik regelmatig in de tram zit) en de invoering in de 072 (mijn weekendregio) heb ik toch de stap maar genomen. Braaf een geanonimiseerd tegoed op mijn kaart gezet (men hoeft niet te weten waar ik heen en weer reis). Zondag voor het eerst gebruikt en in 072 scheelt met 41ct per ritje in mijn voordeel (dat vind ik best veel). Nu Amsterdam nog, ben benieuwd of ik morgen braaf pas hoef te gaan betalen na de zone die ik al op mijn kaart heb van de baas. Of dat ik de hele rit moet gaan betalen. Dat is het enige wat ik nog vrees.

Viel me wel op dat de buschauffeur gister direct geen gedag meer zei toen ik instapte, dat is blijkbaar de service die bij de strippenkaart hoort. Pfft, ik kan er toch ook niets meer aan doen dat hij straks meer tijd voor service heeft omdat zijn stempeldiploma niet meer geldig is.

De Lepidoptera en ik

Lycaena phlaeas - Kleine Vuurvlinder (m) (klik voor groter) © Sabine Sabelis

Tegenstrijdig…dat zou wel eens een soort van karaktereigenschap kunnen zijn die men op zou kunnen noemen als men mij zou moeten omschrijven. Maar dan wel in de positieve manier. Ren aan veel dingen voorbij, maar als ik een ‘Lepidoptera’  zie dan stop ik en loop ik er net zo lang achter aan tot ik dichtbij kan komen. Lees: tot het vlinderbeestje mij dichtbij laat komen. Of ik ga op mijn buik liggen om heel voorzichtig zo dicht mogelijk te komen. Dan is er plots een soort van eindeloze rust en geduld tot ik een mooi beeld heb kunnen schieten, of ze van heel dichtbij heb kunnen bekijken.

En dan te bedenken dat ik iets tegen insecten heb, maar dit zijn toch ook insecten, kreeg ik als wijze opmerking…tja daar kon ik niets tegen in brengen. Behalve het feit dat ik zondagochtend uren op de grond onkruid op heb zitten plukken, tussen de spinnen (die letterlijk in mijn broek kropen) en alle andere insecten…maar ik moet bekennen dat ik de oorkruipers die te dicht op me afliepen met mijn klomp heb gemept…daar ben ik nl echt doodsbang voor. Ieder zo zijn eigenaardigheden…maar geef toe een beest wat doorloopt als je hem in twee’en hakt is ook gewoon eng.

Om je heen kijken

© Sabine Sabelis

Als je op vakantie bent in de meer mediterrane streken van Europa dan kom je er bijna niet onder uit om te constateren dat wij Nederlanders best veel haast hebben. We willen rennen voor anderen, willen dat anderen voor ons rennen. Om vervolgens als we niet hoeven te rennen en er niemand voor ons rent erachter te komen dat we  best veel dingen missen. Omdat we er aan voorbij rennen. Pas op vakantie kom je daar achter, omdat je gedwongen wordt door de cultuur van een land. Of omdat we ons dan pas toestaan niet te rennen. Als we vervolgens weer thuiskomen, gaan we gewoon weer rennen. Met als gevolg dat we van alles om ons heen missen. Als je het niet doorhebt mis je het ook niet kun je zeggen. Maar dit weekend besloten we om de fiets onder aan de heuvel te zetten en op een langzamer tempo lopend verder te gaan. Wat tot gevolg had dat ik veel meer zag van al het mooie om mij heen, dat had ik nooit gezien als we er sneller aan voorbij hadden gegaan.  Het kan geen kwaad om soms een stap terug te doen en je weer bewust te worden van wat er nog meer om je heen is. Al zijn het maar de kleuren van de natuur in dit geval.

Lokale ontdekkingen

Kleine ontdekkingen in Haarlem © Sabine Sabelis

Als inwoner kijk je op een bepaalde manier tegen je woonplaats aan en weet je de vele mogelijkheden die het biedt op de diverse vlakken. Je vindt er je weg blind. Al jaren woon ik waar ik woon, in Haarlem. Ik voel me er op mijn gemak, hoewel het soms ook een dorp is. Toch valt het me op dat ik eigenlijk altijd dezelfde route loop, dat je snel de gebaande paden neemt die je brengen waar je wezen moet. Tot je gedwongen wordt om van dat gebaande pad af te gaan. Dit maal werd ik ‘gedwongen’ door bezoek van uit het Oosten van het land. De vvv-folders hebben mij van mijn gebaande paden afgebracht en mijn (o.a. door de kinderfotospeurtocht) ogen geopend voor straatjes en steegjes waar ik bijna dagelijks langs kom. Maar dus gewoon aan voorbij gereden ben. Of dat we achter semi-gesloten deuren mooie goedbewaarde geheimen hebben. Misschien is het wel goed ook dat het bijna geheimen zijn die je niet direct ziet. Zo is er altijd nog iets te ontdekken aan datgene waarvan je dacht dat je het al ontdekt had.

De vuile was buiten hangen…

Hier bij Durgerdam hing de schone was buiten ©Sabine Sabelis

Het blijft een apart fenomeen dat internet. We webloggen, MSN’en, twitteren, facebooken, hyven er op los. Leggen eigenlijk ons hele hebben en houden erop. Onze hele ziel en zaligheid. En volgens mij hebben we het vaak zelf niet eens meer door, doordat het zo gewoon is geworden. Op Twitter zeggen we nog net niet dat we naar het toilet gaan (ik kom ze gelukkig nog niet tegen in ieder geval). Op hyves zetten we iedere foto die we maar hebben van onszelf (hoe genanter hoe liever?). Op weblogs komen hele verhalen over ons priveleven. Allemaal omdat het kan, omdat we toch anoniem zijn op internet.

Volgens mij is dat niet helemaal het geval meer, als je alles wat ik hierboven noem bij elkaar zet (en een beetje googlen op namen of hoe je gegevens kunt achterhalen) ben je echt niet meer anoniem. Toch blijven we allemaal in de bubbel geloven. Ik beken, ik doe zelf ook mee met Twitter, MSN, weblog (hyves iets minder). Maar ga me steeds meer realiseren dat die bubbel echt allang al uit elkaar gespat is. Soms wijs ik mensen erop dat je echt niet meer zo anoniem bent op internet. Dit omdat ik zelf de wijze les heb geleerd, ben ooit mijn baan kwijtgeraakt omdat een opmerking op een oud weblog verkeerd werd geïnterpreteerd. Ook mijn omgeving laat me zo nu en dan zien dat het geen kwaad kan om sommige dingen voor jezelf te houden. Al is het alleen maar om ook nog een beetje privacy te houden. Gelukkig is dat ieders vrije keuze, ik kies er voor om mijn vuile was binnen te laten hangen (al was het alleen al omdat ik het niet buiten kan hangen).

Het zijn niet de lijnen maar de bocht

Trainen voor Alpe d'Huez maakt dat je ook wat van de wereld ziet.

Kan je leven zonder een doel in je leven? Ja ik denk het wel. Een wijs man zei ooit: het is niet doel maar de weg die er naar leidt’. Daar ben ik het wel mee eens. Maar soms is een dan doel dan ook wel fijn zodat je een weg hebt om af te leggen, en die weg kan telkens veranderen. Ook als je je doel misschien niet haalt of deze bij stelt heb je wel de weg afgelegd en wellicht op die weg ook heel veel geleerd.

Dus heb ik mijzelf een sportief doel gesteld:  volgend jaar de Alpe d”Huez op de fiets trotseren. Dat is 14km, 21 bochten met een stijging van 8%. Ik hoop in het voorjaar van volgend jaar mijn fietsconditie zo op peil te hebben dat ik dat doel kan halen. Mocht het doel niet gehaald worden, dan heb ik in ieder geval een weg afgelegd. Eentje waarbij ik mijn eigen grenzen in heb verlegd. Want om bovenop die heuvel te komen blijkt de beste training te zijn: kilometers maken op de fiets.

Mijn eerste ‘training’ heb ik vorige week gedaan, een rondje Haarlem – Katwijk – Haarlem, 75km door de duinen waarvan de helft met windkracht 5 tegen. Dus dat was doortrappen. Gelukkig is de conditie er al met ca. 7 uur per week sporten. Tussendoor hoop ik in oktober ook nog een hardloopwedstrijd van 5 of 10 km te lopen. Maar daar zit een blessure nog in de weg. Maar ook die weg leg ik af en kijk ik waar ik zal komen.

Haal ik het doel niet, dan heeft het me in ieder geval een (nog) betere conditie opgeleverd en plekken in Nederland die ik nog nooit gezien heb.

Boos…en teleurgesteld

© sabine

Niet op/in iemand in bijzonder hoor, hoewel misschien toch wel een beetje op iemand in het bijzonder. Op de man die naar schatting zo’n 100 slachtoffertjes heeft gemaakt omdat zijn eigen plezier boven dat van anderen ging de afgelopen jaren. Zijn naam ga ik niet noemen (die vind je hier wel) want eigenlijk vind ik dat ik hem al teveel aandacht geef met dit stukje. Maar ik merk dat ik er boos over word, en (wederom) heel erg teleurgesteld. Dat heeft ook zo zijn persoonlijke redenen. Ik heb telkens weer de hoop dat de maatschappij er voor zorgt dat dit soort dingen niet gebeuren, dat zal mijn eigen naiviteit wel zijn die ik heb en het goede vertrouwen. Helaas zijn dit soort berichten dan weer het teken dat ik dat niet al te veel moet hebben.

Van twee kindjes is tot nu toe bekend wie het zijn en kunnen waar nodig geholpen gaan worden, maar de pc’s, en alle andere apparatuur met 10.000′en foto’s zullen nog veel meer slachtoffers bekend maken. Ik hoop dat die niet te veel schade hebben opgelopen. Volgens het bericht zou blijken dat er geen verkrachting heeft plaatsgevonden, godzijdank, maar al dat andere is al genoeg.

Mag zo iemand als de dader ooit nog vrij rond lopen? Moeten we begrip hebben voor wellicht omstandigheden die hem tot dit soort acties hebben gebracht? Moet de maatschappij hem in bescherming nemen tegen vermoedelijk heel boze (en teleurgestelde) ouders? Het feit dat er alleen al een beslissing moet genomen worden over evt verlenging van zijn voorarrest vind ik eigenlijk van de zotte, maar dat is de wet…en zijn recht…wat hij heeft…ondanks het feit dat hij vele kinderen rechten heeft ontnomen.

Er is hardgelopen vandaag

Taart, tasjes met spannende vrouwen, Jan Siebelink, Kanjer, boeken, Dominee Gremdaat, Dolf, Rietje, Jeroen en energie waren de ingredienten van de tweede letterenloop in Haarlem.

Het hardloopseizoen is in volle gang (wat wedstrijden betreft in ieder geval). Mijn vriendin loopt hard mee. Sinds twee jaar worden diverse rondes in de omgeving van 072 en 023 bezocht. Zij gaat het rondje rennen, en ik draag zorg voor de foto’s en de spullen in de tas. Vorig jaar rende ik nog mee, maar dit jaar helaas niet door een vervelende schouder.

Ook afgelopen zondag gingen we op weg naar de ijsbaan bij mijn huis voor de tweede keer naar de letterenloop in Haarlem. Een beetje een chaotische organisatie maar wel leuk met dit jaar Dominee Gremdaat en Jan Siebelink als boegbeeld (vorig jaar reden Midas Dekker en Brigitte Kaandorp op een solex rond). Ik vermaak me altijd wel in het uurtje dat er door anderen hard gesport wordt, met foto’s maken, mensen kijken, kopje koffie of (bij mooi weer) beetje in de zon liggen. Vind het nl altijd weer leuk om vriendin binnen te halen en beetje deelgenoot te zijn van het resultaat (ondanks dat ik gewoon op mijn kont zit).

Leuke bijkomstigheid voor mijn tussenuur was dat Rietje en Jeroen er vandaag ook waren, in het kader van de eerste wedstrijd van Jeroen. We volgen elkaar al een hele tijd digitaal via weblogs, maar nog nooit in real live ontmoet. De telefoonnummers waren uitgewisseld, die waren niet nodig want op de parkeerplaats stonden ze voor ons geparkeerd! Het blijft leuk om elkaar in levende lijve te ontmoeten, terwijl het lijkt alsof je elkaar al langer kent omdat je een beetje van elkaars leven leert via een weblog!! Rietje is vanaf vandaag ook bestempeld tot mental/spullencoach bij loopwedstrijden wat mij betreft.

Ook sportief was het een goede dag want vriendin haalde een minuut van haar PR af dus dat is een mooi resultaat en opsteker in opbouw naar Dam tot Dam loop. Jeroen liep onder wat hij wilde halen dus dat is ook mooi. Beiden hebben volgens mij vandaag veel geleerd qua looptechniek. Want volgens mij hebben ze allebei hun race anders opgebouwd dan anders/verwacht. Trots is wat ik ben, op vriendin altijd, vandaag weer een beetje meer en vandaag ook een beetje op Jeroen.

ps. terloops kwam ik ook KeesBteA tegen dus het was bijna een mini-twitterazzi (voor de tweeps onder ons)

Afvallen met Mars & Snickers

Niet light maar wel minder calorieen

Ook de producenten van snoep hebben het zwaar. En niet eens doordat men massaal aan het afvallen gaat. Maar doordat de (productie)kosten gestegen zijn.

Dus zijn de repen van Snickers en Mars (in het buitenland nog meer van dit soort) 3 gram kleiner geworden. Mooie oplossing zou je zeggen. Je verkleint het product en laat de prijs hetzelfde (m.a.w. je krijgt minder waar voor je geld). Slim bedacht. Maar wat nog slimmer is(lees hier cynische ondertoon) is het meest belangrijke verkoop argument. “Door de porties te verkleinen voldoen we aan de vraag van de consument voor gezondere leefstijl zonder de prijs omhoog te hoeven doen. Want een Mars bevat nu 19 calorieen minder een Snicker 23”

Ik kan je zeggen dat dat een gerust gevoel geeft in mijn afvalrace, nu kan gewoon weer een mars eten want het heeft minder effect op mijn gewicht…