Dansen op recept

Hard werken aan jezelf, om de (nog) betere versie van jezelf te worden. Dat kost tijd, energie en in mijn geval ook huiswerk. Dit naast al wat ik voor mijn kiezen krijg iedere week op emotioneel vlak. Nooit verwacht dat ik dat ooit mee zou krijgen. Maar inmiddels hoort het erbij en neem ik telkens met Astrid door wat ik nu voor iets nieuws mee heb gekregen. Om een klein idee te krijgen wat er zoal bij zit, affirmaties, de eerste keer dacht ik ja hoor ik ga een beetje hardop zinnen ‘opzeggen’. Inmiddels horen ze erbij en begin ik eindelijk te voelen wat ze doen. Dan hebben we ook nog resoneeroefeningen; eigenlijk hetzelfde, ook hardop zinnen opzeggen. Alleen echt om je oude patronen op het onbewuste niveau te doorbreken (volgens mij, toch Nonja?). En die zijn écht soms heul stom om te doen. Lees: een spiegel van het onbewuste aan het bewuste. Of EFT (google dat maar) oefeningen waarbij je op je energiepunten ‘klopt’. En zo is er nog meer variatie aan opdrachten, iedere keer weer een verrassing. Het klinkt oneerbiediger dan het is, maar volgens mij moet je het gedaan hebben om het een beetje te snappen (althans ik wel).

Maar de klapper is wel: dansjes doen. Yeah right dacht ik. Dansjes doen, ik huppel soms al door de kamer, al tanden poetsend (af te raden), of ben overtuigd dat ik echt de tekst heel goed ken van dat Braziliaanse zomernummer. Maar nee het is echt waar, 7 weken lang, 4x per dag, bij voorkeur aangevuld met live. Hoppa, ik kon aan de bak. Aangezien ik op 40e fanatieker ben met mijn huiswerk dan op 16e…braaf een Spotify-lijstje aangemaakt (tips zijn welkom). Alleen het waarom had ik echt nog niet op mijn netvlies. Het enige wat ik kon bedenken was dat het je blij moest maken. We hadden al bedacht dat als we al mijn huiswerk zouden combineren dat we dan op een Kabouter Plop dansje uit zouden komen. Hilariteit alom natuurlijk. Na 3 dagen had ik door wat het doel was van de dansjes (kost wat logistieke planning die dansjes). Het anders in je lichaam gaan zitten, dus alle spanning loslaten (dacht ik even dat al dat sporten daar wel voor zorgde, niet dus). Totaal uit de huidige situatie komen, er iets anders voor in de plaats zetten. Of na je velletjes huiswerk gewoon iets totaal anders doen zodat je dat even helemaal loslaat, waardoor het volgens mij dus ook weer beter doorwerkt. En ik kan nog wel meer noemen.

Vorige week stond ik in de stromende regen bij Haarlem Jazz met een vriendin en het deerde niet, de wereld om ons heen bestond niet wij waren ‘mijn huiswerk’ aan het doen. Dik afgevinkt door haar. Of wat dacht je van een dagje weg en dan echt niet van plan zijn om op de camping dansjes te gaan doen (er zijn echt grenzen). Dus dan het lijstje aan in de auto en dan maar gewoon op alternatieve manier je huiswerk doen. En aangezien de muzieksmaak van mijn lief en mij uiteenloopt zag ik vaak een hoofd schudden naast mij🙂 Inmiddels krijg ik spontaan mensen die aanbieden om met mij een avondje te gaan dansen. Of die besluiten om mijn huiswerk ook maar gewoon voor zichzelf te gaan doen (1x per dag). Ben ik aan het speuren naar de fijne bandjes in de buurt. Is er een heel leuk lijstje met reacties van mensen op wat het ultieme dansnummer is (ik sta nog steeds open voor suggesties). Om vervolgens zondag mijn trainer de moves van Dee-Lite te zien doen in het bos. Met andere woorden, het is het beste huiswerk so far. En niet alleen voor mij blijkt. Hoewel ik vandaag volledig mijn huiswerk verzaakt heb, ik heb op een giga luchtkussen staan springen. Dat topt echt alle muziekjes. Het hele luchtkussen voor mij alleen! Als een blij kind stuiterde ik heen en weer. En die mensen die na mijn stuiter aan kwamen…die twijfelden. Maar uiteindelijk stonden ze er toch ook op. Hulde. Zo neem ik iedereen mee in mijn huiswerk, en wordt het weer een stukje makkelijker.

Is de krant al uit?

Dinsdagochtend, vakantie, een mooi moment voor mijn favoriete latte in de stad, de krant erbij en meestal ook mijn schrijfboekje voor de hersenspinsels (of huiswerk). Een soort ritueel, meestal op zaterdag maar in de vakantie mag het extra. Meestal is het rustig, omdat ik voor de grote drukte uit ben en ga ik op mijn vaste plekje zitten. Het enige verschil is dat het nu dinsdag is. Dus andere mensen wat ook wel weer eens leuk is. Jas uit, tas op de bank, krant gepakt (deze ligt vers op de leestafel) en latte besteld.

Terwijl ik appjes stuur vraagt een klant of ik klaar ben met de krant. ‘Sorry, ik ga hem zo lezen’. Geen probleem. Mijn latte wordt gebracht ik wil mijn telefoon opzij leggen en er stopt iemand bij mijn tafeltje. Maakt aanstalten om de krant te willen pakken en vraagt of hij de krant kan pakken. ‘Sorry, ik ga hem zo lezen’ antwoord ik weer vriendelijk. ‘Oh maar hij ligt op zijn kop’ is de reactie. ‘Helaas, als ik hem uit heb mag je hem gerust lezen’ waarop ik de teleurstelling bijna kan voelen. Vervolgens pakt hij een andere krant, en vraagt of hij aan de tafel naast mij mag zitten. Ja hoor waarom niet is mijn antwoord. Ondertussen heb ik al een blik met vraagtekens uitgewisseld met de dame die vandaag de barista is. Ik laat het gaan en kruip in mijn wereldje. Latte op, krant gelezen en ik pak mijn schrijfboekje erbij.

Naast mij zit de meneer nog steeds in zijn andere krant. En aangezien ik ook het soms irritant vind als ik in ‘mijn moment’ gestoord wordt laat ik hem. De krant ligt opgevouwen en mijn net aangeschoven buurvrouw vraagt of ze krant kan lezen. Tuurlijk geen probleem. Na 5 minuten legt ze hem weg en begint over alle ellende. Waarop ik bijna in een gesprek beland over 10 geloofstromingen in Israel en God met een kleine of grote g. Oef nee. Ik duik terug in mijn wereldje. Vervolgens staat mijn buurman op en mijn buurvrouw groet hem, ze kennen elkaar blijkbaar. ‘Is je krant uit?’ vraagt zij, hij bromt terug ‘Ja hoor, maar het is geen echte krant, het is het AD en dat is Rotterdams dus dat zegt genoeg’. Waarop ik mijn opmerking ‘wat maakt dat nu uit’ in want ik had al geen punten bij deze meneer gescoord. Hij vervolgt; ‘mijn krant was niet beschikbaar, die was iemand anders aan het lezen’. Ik tel tot 10, want ik ben niet altijd even scherp en genuanceerd, en ik had zojuist tegen de dame naast mij gezegd, dat ik het in de huidige wereld op dit moment belangrijk vind dat we wat extra liefde onderling de wereld in sturen. Dus ik hield wijselijk mijn mond. En verwonderd dook ik terug in mijn wereldje.

Gezellig met de buren…

Zondag einde middag…op mijn postzegelpaleisdakterras (dit komt uit Sab’s woordenboek), de overburen vieren ook de zomer op hun galerij. Het is er warm genoeg voor. Een kleine situatieschets, het dakterras van mijn postzegelpaleis is ingesloten door lagere en hogere terrassen. Dus we kijken allemaal op elkaar uit, althans als je het hoogste zit. En de afstanden zijn binnen zichtafstand (ook zonder bril). Dus alles valt te zien. Nu heb ik aan de overkant appartementen die een eigen galerij hebben. Dus die liggen hoger. Daar zit de overbuurman met zijn gasten dus.

Mijn overbuurman is niet één van de mensen die vooraan heeft gestaan toen ze de IQ punten uitdeelden. Subtiel genoeg? Nu heb ik het idee dat zijn gasten dat ook niet zijn. Gezien de gespreksstof, voor zover je dat een gesprek kunt noemen. En ik kan het repertoire van Hazes best ok vinden op zijn tijd, maar dan wel graag van de man zelf en niet in de versie die van de galerij afkwam. Maar ik denk ik sluit mij er voor af. Ook zij willen lekker buiten zitten. Ik weet niet hoe lang ze er al zaten maar de dubbele tong zat er al in, en daar zal de warmte ook aan bijgedragen hebben. Allemaal goed.

Nog een schets voor de beeldvorming, buurman is behoorlijk aan de maat, en  heeft het meeste weg van Ome Joop (resp. André van Duin) maar dan in joggingbroek en langer slierterig haar. Visite van buurman bestaat uit een ‘gabber’ op leeftijd en een donkere dame van een postuur (wat 2x mijn postuur is). Van de dame weet ik inmiddels dat ze hetero is, niet lesbisch, maar ook niet bi, maar dat ze het wel met vrouwen doet, toen de details kwamen ben ik naar het toilet gegaan. Eigenlijk was dat al reden om mijzelf van mijn dakterras te laten jagen. Bij mijn terugkomst was men blijkbaar gaan ‘herzitten’ (is dit ABN?) in comfortabele posities. Met als gevolg dat ik omhoog keek (want ik heb inmiddels geleerd dat dat goed is voor je) ik de dame nog beter zag, maar niet op een manier waar ik behoefte aan had. Ik ziet ook niet met mijn benen over elkaar, en altijd even charmant. Maar ik werd getrakteerd op lichaamsdelen waar ik echt geen behoefte aan had. Zover voor het fijn lekker ongestoord zitten op je dakterras, hier helpt zelfs mijn koptelefoon niet tegen.

Hoe gaat het met je?

Hoe beantwoord je de vraag “Hoe gaat het met je?” of “Hoe voel je je?” als je je eigenlijk niet zo goed weet wat “normaal” is. De laatste maanden ben ik hard met mijzelf aan het werk en dat gaat met pieken en dalen, vallen en opstaan. In die periode ben ik ook meer gaan toegeven aan het feit dat ik me even niet zo tof voelde. En dat ook wat meer gaan delen. Wat voor mijzelf helpt en ook voor mijn omgeving.

Als ik me niet helemaal 100% voel dan betekent dat niet dat ik alleen maar op de bank lig met een dekentje. Of dat ik huilend wegkruip voor de wereld. Want als ik namelijk ga zeggen dat ik me gewoon even niet helemaal 100% voel dan weet men vaak al niet meer wat te zeggen. Maar wat moet ik dan wel zeggen? Wat is een normaal gevoel? Op dit moment wordt er zo hard aan mijn gevoel getrokken dat ik het zelf echt soms even niet meer weet. En vraag het me vooral niet als ik net van (hypno) therapie kom want dan dat staat de wereld meestal helemaal op zijn kop.

Zelf vind ik dat niet zo erg, maar de wereld om mij heen (die net iets verder weg staat dan de eerste cirkel) weet daar vaak niet zo goed mee om te gaan heb ik het idee. Kop op, schouders eronder, morgen schijnt de zon weer zijn veel gehoorde (goedbedoelde) reacties. Maar ik zet mijn schouders er al onder, de zon hoeft niet te schijnen want in de regen kan ik ook plezier hebben. Ik voel me gewoon even niet gezellig. Wat niet betekend dat ik niet gezellig kan doen of plezier kan hebben. Het leven is gewoon niet altijd hoera of goed.

Vorige week had ik zo’n dag. Dan wordt ik al met een brok in mijn keel wakker en is naar mijn werk gaan best al een ding om te doen, nadat ik mijzelf uit bed sleep. Maar ik had een verheugje in het verschiet, ik zou thee en dimsum gaan ‘doen’ in de stad met een vriendin. Dus even door de ochtend heen bikkelen was mijn motto. Toen ging het hard regenen, liep de ochtend wat stroever dan ik eigenlijk wilde (maar wel had kunnen verwachten natuurlijk) dus wilde ik eigenlijk niet en gewoon onder een deken. Tegen vriendin gezegd dat ik me niet 100% voelde en dat de regen ook niet meehielp. Waarop ze duidelijk liet merken erop uit te willen, er zijn paraplu’s en de regen zou afnemen, was haar positieve duw in de rug. Normaal zou ik op de bank in mijn pyjama zijn gekropen met mijn eigen indoor virtuele regenbui. Nu met de subtiele motivatie toch op stap en de regen werd minder, het buitenzijn was prettig, fijne wandelkeuvels en het was goed dat ik me niet 100% voelde. Om vervolgens na een semi-droge wandeling met haar en hond, thee met dimsums, mooie gesprekken, thuis te komen met een beter gevoel.

Hoe ik me voelde daarna? Ik weet het niet, nog niet normaal, maar wat is normaal. Maar wel beter ondanks dat ik me nog niet 100% voelde. Misschien wil ik me ook wel niet normaal voelen. Voel ik me zoals ik me voel. En dan kan ik ook plezier hebben en genieten. Alleen misschien net even anders dan dat je ‘normaal’ van me verwacht.

Voelen, voelen en nog eens voelen

Daar sta je dan met je goede gedrag…botsend met de mensen die je zo lief zijn. De mensen die het meeste om je geven, jou accepteren zoals je bent ondanks dat ik dat zelf niet deed/doe (sorry Nonja we zijn nog niet klaar). Maar je botst wel met ze, terwijl je het zelf niet wilt. Terwijl je aan alles voelt dat er iets niet goed is maar dat je er je vinger niet op kunt leggen. En dat je juist met de mensen die je zo lief hebben in gevecht bent. Maar ook die zijn het soms zat en worden er verdrietig van. Met alle gevolgen van dien. Ik bleef me maar groot houden terwijl ik voelde dat er dingen niet goed zaten.

Hoe ga je dat oplossen? Geen therapie meer voor mij riep ik. Ik was er klaar mee. Echt, ik heb wereld van therapeuten in vele vormen en maten gezien en meegemaakt van alle kanten. Dus het moest ook wel al klaar zijn. Ik wilde niet wéér in een hokje gestopt worden. Want wat kon ik nu nog meer doen. De vuile was weer buiten hangen, echt daar had ik geen zin in. Weer aandacht geven aan dat wat pijn deed of mij echt tot op het diepst pijn heeft gedaan 30 jaar (of wel verder) terug? Nee was mijn rationele reactie. Maar dat was ook de angst. Het voelde als falen. Was het dan allemaal voor niets geweest wat ik al gedaan had?
En toen kwam er iemand op mijn pad. Als ik dan toch aan de slag ga dan maar op een totaal andere manier. Maar met enige scepsis stapte ik toch echt wel de praktijk van Nonja Kuyer binnen, hypnotherapie. Yeah right dacht ik. Want ik zag mijzelf al met Rasta Rostelli aan tafel zitten. Eerst maar eens zien wat ze deed en wie ze was. Aangezien ik heel goed ben in om het onderwerp heen draaien (en er zijn veel therapeuten die daar ‘intrappen’).
Maar navragen om me heen bij mensen die het ook gedaan hadden of de betreffende dame kenden maakte dat ik dacht het is nu of nooit. Ik sta open voor heel veel, en ik geloof ook in meer dan alleen dit op aarde. Maar dit was wel heel spannend. Tjeezis wat een weerstand. Mijn rationele denken deed hard zijn best om alles te willen begrijpen wat er voorgesteld werd. Puur angst voor het onbekende. Daar werd snel doorheen geprikt, dus gewoon aan de slag. Achteraf was dat de beste manier want dan moest ik wel gaan voelen dat het gewoon werkt. En dat erom heen draaien…je denkt dat het lukt…maar aan het eind zit je toch midden in je gevoel daar waar ze je wil hebben🙂
Dat was april van dit jaar. Het is nu eind juni. En ik kan je vertellen…vergeet Rasta Rostelli want wat ik de afgelopen maanden heb mogen ervaren en leren daar is hij niets bij. Gisteravond kwam ik thuis van een pittige sessie “plus” inclusief opkalefateren (letterlijk citaat van Nonja) en zat ik met een glim op de bank. Afgemat en gesloopt maar wel met een glim in mijn hart. Bijna 3 maanden knetterhard werken van beide kanten, maar er veranderen dingen in mijn gevoel die ik nooit had durven geloven. Over weerstanden heen gestapt die ik niet voor mogelijk had durven houden. Gevoeld waarvan ik ooit gezegd had dat ik dat besloten had om nooit aan iemand te vertellen. Maar ook voorzichtig gevoeld hoe dat gevoel nu niet meer nodig hoeft te zijn.
Hoe we dat gedaan hebben? Zit ik iedere week in een soort andere wereld in trance terug te gaan naar vorige levens of weet ik veel wat? Nee verre van dat. Zit er (heel oneerbiedig gezegd) een zweefdame tegenover me die vreemd is van enige vorm van rationaliteit? Nee. Maar wel iemand die er écht voor gaat en er voor zorgt dat het goed is, en wat voor mij persoonlijk heel belangrijk: veilig. Voor mij is het een overgave aan haar kunnen, kennis en intuïtie en vertrouwen wat ze op een fijne manier bij mij heeft ‘weten te winnen’. In combinatie met het feit dat ik het niet alleen doe, we doen het samen. En hoe kan ik niet in een paar woorden samen vatten of in een bepaalde vorm. Maar ik weet wel dat het (ondanks mijn eerdere weerstand) perfect past.
In de psychiatrie heb ik veel misstanden gezien. En wordt nog steeds teveel in hokjes en DSM-IV gedacht. Maar dat vinden de zorgverzekeraars duidelijk en fijn (veel werkgevers ook trouwens). Met als gevolg dat ik een behoorlijke investering in mijzelf ook op dat vlak nu mag doen. En dat is het me waard. Daarom vind ik het zo belangrijk dat ook de ‘alternatieve’ (stom woord want het is helemaal niet alternatief) vorm van hulp de positieve aandacht krijgt. De reguliere GGZ heeft nooit voor elkaar gekregen wat in dit geval Nonja wel voor elkaar krijgt. Ben ik er al? Nee. Het gaat zelfs iets langer duren dan ik zelf hoopte (en gepland). Maar ik weet dat ik met de steun van de lieve mensen om me heen er samen met Nonja alle tijd voor kan nemen die er nodig is.
ps. ze heeft ook een facebookpagina waar je je ook kunt aanmelden voor workshops