Ik ben een hardloper maar dan langzamer…

Waar velen grootse wedstrijden als de Rotterdam Marathon liepen afgelopen zondag liep ik de ongeëvenaarde Dijkloop in Koedijk. Waar volgens mij het aantal deelnemers nog geen 500 was. Eigenlijk loop ik geen wedstrijden meer (op Texel en Rondje Bergen na, want dat zijn tradities). Puur omdat ik teveel in mijn hoofd zit en ik bij voorbaat bang ben om laatste te worden, maar ook omdat ik bang ben voor stomme opmerkingen. Terwijl ik zelf wél vind dat ik een prestatie van formaat neer zet. Nu kun je het niet echt hardlopen noemen. Hardlopen is wat mijn trainer Peter doet met zijn 3:40 op de hele marathon afgelopen zondag of mijn lief Astrid die 48 min over 10km doet. Wat ik doe is geen hardlopen, het is geen wandelen maar ook geen joggen. Bij dat laatste heb ik nl het beeld van iemand met beenwarmers en te warme kleding. Dus als iemand een idee heeft wat ik dan wel doe, ik sta open voor suggesties. Of misschien is het beter de vraag te stellen: wanneer is het hardlopen?

Aangezien ik hard bezig ben om (met hulp van buitenaf) de monsters in mijn hoofd uit mijn dagelijks leven te verdrijven is het dus ook met sport altijd een uitdaging. Vooral als er een wedstrijd element aan hangt. Het heet niet voor niets wedstrijd. Misschien moet ik het maar evenement gaan noemen. Dit keer had ik vooraf gekeken naar de langzaamste tijd van vorig jaar en met mijn 8km/u zag ik de finish als laatste al in het vooruitzicht. Verder leg ik nooit ergens een lat voor mijzelf hoor 🙂 Maar ergens was er ook iets wat de monsters opzij schoof, wat het los liet en gewoon een leuk klein loopje wilde doen. Waarop mijn lief Astrid voorstelde om met mij mee te lopen. Gewoon als afleiding, om eventuele monsters die onderweg op zouden doemen weg te sturen. Dat aanbod nam ik graag aan. Om haar vervolgens toch een opdracht mee te geven, ik wilde graag in 40 min over de 6km finish komen. Ik weet namelijk dat ik het kan maar mijn monsters winnen die wedstrijd vaak van me en dan geef ik op om vervolgens in een vicieus cirkeltje te komen. En dat is juist wat ik niet meer wil!

Mijn weekend verliep laten we zeggen, wat emotioneel, dus ik zag er om die reden al sinds vrijdag tegenop. Maar wonder boven wonder waren er geen monsters toen ik opstond. Terwijl ik in mijn hardlooppakje (zonder beenwarmers) de indrukwekkende mannen op de marathon bekeek besefte ik me dat ik gelukkig niet als droom heb. Een mens moet realistisch blijven he!? Dus wij gingen vrolijk lachend richting de start en ik had het eigenlijk wel los gelaten dacht ik. Tot ik in het startvak stond, en de monsters met me op de loop gingen. Ik ging laatste worden, of toch niet, ik ging plezier hebben, het is wel een eind over die dijk. Nou en zo ging het nog wel even door. Uiteindelijk had ik mijzelf maar één doel gesteld in het startvak: ik ga die 6km niet wandelen. Gewoon aan één stuk door (een soort van) hardlopen. En ik kan zeggen dat is gelukt, met Astrid naast me en op de dijk voor me, zodat ik uit de wind liep, hoewel met de warmte dat windje best fijn was. Toen ik na de eerste 250 meter medelopers inhaalde besloten de monsters dat het een gelopen race was voor ze. Die zijn ergens afgeslagen en in de zon gaan liggen denk ik, want ik ben ze onderweg niet meer tegenkomen. Ik bleef maar mensen voorbij gaan en ik begreep er geen barst van. Astrid liep vrolijk naast me en kletste een beetje met me mee. En het ging best voortvarend, tot de laatste kilometer. Ik wilde niet meer, warm, moe, daar waren de monsters. Daar kwam Astrid die de monsters gewoon knetterhard wegstuurde, terug naar waar ze hoorde. Ik wist dat de finish op een heuveltje lag, de monsters zeiden zoek het uit dat wordt zwaar. Tot ik de klok zag en dacht hé 40:20 als ik nu nog even heel hard ren dan ben ik onder de 41minuten binnen. Want de hardlopers in mijn omgeving zeggen dat 40:59 ook een 40’er is (wat ook voor Michel Butter gold met zijn 2:10:59). In mijn hoofd zat ik al op de 45 minuten aangezien Astrid heel goed haar mond had gehouden zodat de monsters wegbleven. Dus gingen wij samen (zij illegaal) over de finish met een sprintje en voelde ik mij een overwinnaar op mijzelf en iedereen. Want ik had mijn doel dubbel bereikt. Met dank aan een bijzondere haas aan mijn zijde. De foto die de fotograaf maakte spreekt boekdelen en dekt de lading in alle vormen. Wat nou ik doe niet aan hardlopen, ik heb alles wat een topsporter ook heeft alleen niet de snelheid. Boeien, zo zie ik meer van de omgeving 🙂

Advertenties

One thought on “Ik ben een hardloper maar dan langzamer…

  1. Wat goed gedaan! En volgens mij geef je het in je stuk al heel veel andere namen: evenement en loopje. Oftewel: jij bent een loper (geen wandelaar, he, dat is heeeel wat anders!). Bikkel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s