Ik ben een hardloper maar dan langzamer…

Waar velen grootse wedstrijden als de Rotterdam Marathon liepen afgelopen zondag liep ik de ongeëvenaarde Dijkloop in Koedijk. Waar volgens mij het aantal deelnemers nog geen 500 was. Eigenlijk loop ik geen wedstrijden meer (op Texel en Rondje Bergen na, want dat zijn tradities). Puur omdat ik teveel in mijn hoofd zit en ik bij voorbaat bang ben om laatste te worden, maar ook omdat ik bang ben voor stomme opmerkingen. Terwijl ik zelf wél vind dat ik een prestatie van formaat neer zet. Nu kun je het niet echt hardlopen noemen. Hardlopen is wat mijn trainer Peter doet met zijn 3:40 op de hele marathon afgelopen zondag of mijn lief Astrid die 48 min over 10km doet. Wat ik doe is geen hardlopen, het is geen wandelen maar ook geen joggen. Bij dat laatste heb ik nl het beeld van iemand met beenwarmers en te warme kleding. Dus als iemand een idee heeft wat ik dan wel doe, ik sta open voor suggesties. Of misschien is het beter de vraag te stellen: wanneer is het hardlopen?

Aangezien ik hard bezig ben om (met hulp van buitenaf) de monsters in mijn hoofd uit mijn dagelijks leven te verdrijven is het dus ook met sport altijd een uitdaging. Vooral als er een wedstrijd element aan hangt. Het heet niet voor niets wedstrijd. Misschien moet ik het maar evenement gaan noemen. Dit keer had ik vooraf gekeken naar de langzaamste tijd van vorig jaar en met mijn 8km/u zag ik de finish als laatste al in het vooruitzicht. Verder leg ik nooit ergens een lat voor mijzelf hoor 🙂 Maar ergens was er ook iets wat de monsters opzij schoof, wat het los liet en gewoon een leuk klein loopje wilde doen. Waarop mijn lief Astrid voorstelde om met mij mee te lopen. Gewoon als afleiding, om eventuele monsters die onderweg op zouden doemen weg te sturen. Dat aanbod nam ik graag aan. Om haar vervolgens toch een opdracht mee te geven, ik wilde graag in 40 min over de 6km finish komen. Ik weet namelijk dat ik het kan maar mijn monsters winnen die wedstrijd vaak van me en dan geef ik op om vervolgens in een vicieus cirkeltje te komen. En dat is juist wat ik niet meer wil!

Mijn weekend verliep laten we zeggen, wat emotioneel, dus ik zag er om die reden al sinds vrijdag tegenop. Maar wonder boven wonder waren er geen monsters toen ik opstond. Terwijl ik in mijn hardlooppakje (zonder beenwarmers) de indrukwekkende mannen op de marathon bekeek besefte ik me dat ik gelukkig niet als droom heb. Een mens moet realistisch blijven he!? Dus wij gingen vrolijk lachend richting de start en ik had het eigenlijk wel los gelaten dacht ik. Tot ik in het startvak stond, en de monsters met me op de loop gingen. Ik ging laatste worden, of toch niet, ik ging plezier hebben, het is wel een eind over die dijk. Nou en zo ging het nog wel even door. Uiteindelijk had ik mijzelf maar één doel gesteld in het startvak: ik ga die 6km niet wandelen. Gewoon aan één stuk door (een soort van) hardlopen. En ik kan zeggen dat is gelukt, met Astrid naast me en op de dijk voor me, zodat ik uit de wind liep, hoewel met de warmte dat windje best fijn was. Toen ik na de eerste 250 meter medelopers inhaalde besloten de monsters dat het een gelopen race was voor ze. Die zijn ergens afgeslagen en in de zon gaan liggen denk ik, want ik ben ze onderweg niet meer tegenkomen. Ik bleef maar mensen voorbij gaan en ik begreep er geen barst van. Astrid liep vrolijk naast me en kletste een beetje met me mee. En het ging best voortvarend, tot de laatste kilometer. Ik wilde niet meer, warm, moe, daar waren de monsters. Daar kwam Astrid die de monsters gewoon knetterhard wegstuurde, terug naar waar ze hoorde. Ik wist dat de finish op een heuveltje lag, de monsters zeiden zoek het uit dat wordt zwaar. Tot ik de klok zag en dacht hé 40:20 als ik nu nog even heel hard ren dan ben ik onder de 41minuten binnen. Want de hardlopers in mijn omgeving zeggen dat 40:59 ook een 40’er is (wat ook voor Michel Butter gold met zijn 2:10:59). In mijn hoofd zat ik al op de 45 minuten aangezien Astrid heel goed haar mond had gehouden zodat de monsters wegbleven. Dus gingen wij samen (zij illegaal) over de finish met een sprintje en voelde ik mij een overwinnaar op mijzelf en iedereen. Want ik had mijn doel dubbel bereikt. Met dank aan een bijzondere haas aan mijn zijde. De foto die de fotograaf maakte spreekt boekdelen en dekt de lading in alle vormen. Wat nou ik doe niet aan hardlopen, ik heb alles wat een topsporter ook heeft alleen niet de snelheid. Boeien, zo zie ik meer van de omgeving 🙂

Advertenties

Een touwtje, blauwe briefjes en twinkels

Toen ik met therapie begon hebben we een traumalijn gemaakt. Letterlijk een touwtje op de grond met daarop allemaal briefjes met onderwerpen die in mijn systeem zitten en waar ik last van heb in het dagelijks leven en in wie ik ben. Als je het lijntje in eerste instantie ziet, ziet het er niet bijzonder uit. Het ziet er zelfs een beetje maf uit voor een buitenstaander en als je de briefjes als buitenstaander leest zou het weinig zeggen, of zouden sommige thema’s niet als iets vervelends beschouwd kunnen worden. Maar ze liggen niet voor niets op mijn traumalijn. Iedere keer als we als een ‘situatie/briefje’ opgeruimd hebben dan gaat het briefje eraf en zo houd je aan het einde een leeg touwtje over (benieuwd wat ik daar mee ga doen :-))
 
Op mijn touwtje lagen ook verjaardagen van vroeger, toen ik nog een kleine Sabine was, verjaardagen waar ik een vervelend gevoel bij had. Omdat er iets gebeurd was, of omdat er rondom de verjaardag gedoe was met mijn vader. Was het niet dat mijn vader zijn belofte niet nakwam dan was het wel dat er ruzie of verdriet om was. Verjaardagen zijn een mooi moment om samen te zijn en om te delen met elkaar. Dat gevoel heb ik niet echt meegekregen maar wilde ik wel altijd graag. Maar zolang ik me kan heugen word ik altijd ultiem verdrietig wakker op mijn verjaardag, een soort eenzaam, leeg gevoel. Daarna kan ik altijd wel gewoon jarig zijn en is dat gevoel weg. Maar het was zolang ik me kon heugen het gevoel waar mijn dag mee begon. En dat is niet de beste start van je dag.
 
In het voorjaar hebben we de briefjes die bij de verjaardagen hoorde gedaan. Door eerst het gevoel op te roepen wat er bij hoort, en dat is niet heel erg gezellig, voel je het oude gevoel van toen opnieuw. Vervolgens haal je met behulp van traumatechniek (denk aan EMDR) het oude gevoel weg en zet je er een nieuw positief gevoel voor in de plaats. Zo dus ook met de verjaardagen in mijn geval. Op het moment dat ik hier aan begon, dacht ik yeah right, maar het werkt. Het gevoel neemt af of verdwijnt waardoor ik anders tegen de situaties aan ga kijken en het vervelende gevoel in veel situaties helemaal los kan laten. Waardoor er ruimte komt voor ander positief gevoel en je situaties niet meer meedraagt op een manier die altijd (onbewust) invloed heeft, dat blijkt het befaamde loslaten waar men het tegenwoordig over heeft. Zo ook met de verjaardagen, het zat minder in mijn systeem. En het was ‘goed’ zo.
Afgelopen zaterdag was ik jarig. Maar ik stond er de avond vooraf helemaal niet stil bij dat gevoel, dat had al een teken kunnen zijn. Dat ik ’s ochtends wakker werd had ik een raar gevoel, een gevoel wat ik niet kende. Om me te beseffen he, het is vandaag mijn geboortedag, ik ga vanmiddag met Astrid samen hightea doen. En ik krijg, terwijl ik onder mijn rode dekbed lig (goed geaard), een glim op mijn gezicht en draai me nog een keer om. Om me vervolgens te beseffen dat ik niet verdrietig ben. Geen tranen. Geen leeg gevoel. Niets. Alleen maar een soort blije twinkels (zo noemen we ze maar voor het gemak). Waardoor ik uit verbazing bijna in paniek raak. Want dit kan helemaal niet begin ik te beredeneren. Maar een half uur later was er nog steeds geen verdriet maar wel die glim. Wauw. Dit is dus het effect op de (semi) langere termijn van het opruimen van ogenschijnlijk kleine dingen maar die wel al mijn hele leven invloed hebben. En dat voelt heel voorzichtig best gaaf.
 
Dat ik begon met dit traject heb ik (en mensen om me heen) met scheve ogen naar sommige dingen gekeken. En toen Nonja dit voorstelde dacht ik yeah right, briefjes op een touwtje en dit ga jij met lijntjes trekken uit mijn systeem halen, nou succes. Maar ik moest al heel snel toegeven, het werkt. Zelfs een half jaar later in een situatie waarin ik niet had verwacht dat het invloed op zou hebben. Tuurlijk spelen er meer dingen mee die van invloed zijn. Maar de basis ligt bij mij. Mijn basisgevoel bij mijn verjaardag is veranderd. Dat is het belangrijkste. Oude gevoelens over situaties die verdriet doen, die al jaren van invloed zijn, het is te veranderen. Er iets positiefs voor in de plaats te zetten. Het kost soms veel energie en tijd. Maar dit soort ‘overwinningen’ geven het geloof dat ik op kan ruimen wat al zo lang in mijn systeem zit en dat ik de regie krijg over wat ik voel bij situaties.

Dansen op recept

Hard werken aan jezelf, om de (nog) betere versie van jezelf te worden. Dat kost tijd, energie en in mijn geval ook huiswerk. Dit naast al wat ik voor mijn kiezen krijg iedere week op emotioneel vlak. Nooit verwacht dat ik dat ooit mee zou krijgen. Maar inmiddels hoort het erbij en neem ik telkens met Astrid door wat ik nu voor iets nieuws mee heb gekregen. Om een klein idee te krijgen wat er zoal bij zit, affirmaties, de eerste keer dacht ik ja hoor ik ga een beetje hardop zinnen ‘opzeggen’. Inmiddels horen ze erbij en begin ik eindelijk te voelen wat ze doen. Dan hebben we ook nog resoneeroefeningen; eigenlijk hetzelfde, ook hardop zinnen opzeggen. Alleen echt om je oude patronen op het onbewuste niveau te doorbreken (volgens mij, toch Nonja?). En die zijn écht soms heul stom om te doen. Lees: een spiegel van het onbewuste aan het bewuste. Of EFT (google dat maar) oefeningen waarbij je op je energiepunten ‘klopt’. En zo is er nog meer variatie aan opdrachten, iedere keer weer een verrassing. Het klinkt oneerbiediger dan het is, maar volgens mij moet je het gedaan hebben om het een beetje te snappen (althans ik wel).

Maar de klapper is wel: dansjes doen. Yeah right dacht ik. Dansjes doen, ik huppel soms al door de kamer, al tanden poetsend (af te raden), of ben overtuigd dat ik echt de tekst heel goed ken van dat Braziliaanse zomernummer. Maar nee het is echt waar, 7 weken lang, 4x per dag, bij voorkeur aangevuld met live. Hoppa, ik kon aan de bak. Aangezien ik op 40e fanatieker ben met mijn huiswerk dan op 16e…braaf een Spotify-lijstje aangemaakt (tips zijn welkom). Alleen het waarom had ik echt nog niet op mijn netvlies. Het enige wat ik kon bedenken was dat het je blij moest maken. We hadden al bedacht dat als we al mijn huiswerk zouden combineren dat we dan op een Kabouter Plop dansje uit zouden komen. Hilariteit alom natuurlijk. Na 3 dagen had ik door wat het doel was van de dansjes (kost wat logistieke planning die dansjes). Het anders in je lichaam gaan zitten, dus alle spanning loslaten (dacht ik even dat al dat sporten daar wel voor zorgde, niet dus). Totaal uit de huidige situatie komen, er iets anders voor in de plaats zetten. Of na je velletjes huiswerk gewoon iets totaal anders doen zodat je dat even helemaal loslaat, waardoor het volgens mij dus ook weer beter doorwerkt. En ik kan nog wel meer noemen.

Vorige week stond ik in de stromende regen bij Haarlem Jazz met een vriendin en het deerde niet, de wereld om ons heen bestond niet wij waren ‘mijn huiswerk’ aan het doen. Dik afgevinkt door haar. Of wat dacht je van een dagje weg en dan echt niet van plan zijn om op de camping dansjes te gaan doen (er zijn echt grenzen). Dus dan het lijstje aan in de auto en dan maar gewoon op alternatieve manier je huiswerk doen. En aangezien de muzieksmaak van mijn lief en mij uiteenloopt zag ik vaak een hoofd schudden naast mij 🙂 Inmiddels krijg ik spontaan mensen die aanbieden om met mij een avondje te gaan dansen. Of die besluiten om mijn huiswerk ook maar gewoon voor zichzelf te gaan doen (1x per dag). Ben ik aan het speuren naar de fijne bandjes in de buurt. Is er een heel leuk lijstje met reacties van mensen op wat het ultieme dansnummer is (ik sta nog steeds open voor suggesties). Om vervolgens zondag mijn trainer de moves van Dee-Lite te zien doen in het bos. Met andere woorden, het is het beste huiswerk so far. En niet alleen voor mij blijkt. Hoewel ik vandaag volledig mijn huiswerk verzaakt heb, ik heb op een giga luchtkussen staan springen. Dat topt echt alle muziekjes. Het hele luchtkussen voor mij alleen! Als een blij kind stuiterde ik heen en weer. En die mensen die na mijn stuiter aan kwamen…die twijfelden. Maar uiteindelijk stonden ze er toch ook op. Hulde. Zo neem ik iedereen mee in mijn huiswerk, en wordt het weer een stukje makkelijker.

Is de krant al uit?

Dinsdagochtend, vakantie, een mooi moment voor mijn favoriete latte in de stad, de krant erbij en meestal ook mijn schrijfboekje voor de hersenspinsels (of huiswerk). Een soort ritueel, meestal op zaterdag maar in de vakantie mag het extra. Meestal is het rustig, omdat ik voor de grote drukte uit ben en ga ik op mijn vaste plekje zitten. Het enige verschil is dat het nu dinsdag is. Dus andere mensen wat ook wel weer eens leuk is. Jas uit, tas op de bank, krant gepakt (deze ligt vers op de leestafel) en latte besteld.

Terwijl ik appjes stuur vraagt een klant of ik klaar ben met de krant. ‘Sorry, ik ga hem zo lezen’. Geen probleem. Mijn latte wordt gebracht ik wil mijn telefoon opzij leggen en er stopt iemand bij mijn tafeltje. Maakt aanstalten om de krant te willen pakken en vraagt of hij de krant kan pakken. ‘Sorry, ik ga hem zo lezen’ antwoord ik weer vriendelijk. ‘Oh maar hij ligt op zijn kop’ is de reactie. ‘Helaas, als ik hem uit heb mag je hem gerust lezen’ waarop ik de teleurstelling bijna kan voelen. Vervolgens pakt hij een andere krant, en vraagt of hij aan de tafel naast mij mag zitten. Ja hoor waarom niet is mijn antwoord. Ondertussen heb ik al een blik met vraagtekens uitgewisseld met de dame die vandaag de barista is. Ik laat het gaan en kruip in mijn wereldje. Latte op, krant gelezen en ik pak mijn schrijfboekje erbij.

Naast mij zit de meneer nog steeds in zijn andere krant. En aangezien ik ook het soms irritant vind als ik in ‘mijn moment’ gestoord wordt laat ik hem. De krant ligt opgevouwen en mijn net aangeschoven buurvrouw vraagt of ze krant kan lezen. Tuurlijk geen probleem. Na 5 minuten legt ze hem weg en begint over alle ellende. Waarop ik bijna in een gesprek beland over 10 geloofstromingen in Israel en God met een kleine of grote g. Oef nee. Ik duik terug in mijn wereldje. Vervolgens staat mijn buurman op en mijn buurvrouw groet hem, ze kennen elkaar blijkbaar. ‘Is je krant uit?’ vraagt zij, hij bromt terug ‘Ja hoor, maar het is geen echte krant, het is het AD en dat is Rotterdams dus dat zegt genoeg’. Waarop ik mijn opmerking ‘wat maakt dat nu uit’ in want ik had al geen punten bij deze meneer gescoord. Hij vervolgt; ‘mijn krant was niet beschikbaar, die was iemand anders aan het lezen’. Ik tel tot 10, want ik ben niet altijd even scherp en genuanceerd, en ik had zojuist tegen de dame naast mij gezegd, dat ik het in de huidige wereld op dit moment belangrijk vind dat we wat extra liefde onderling de wereld in sturen. Dus ik hield wijselijk mijn mond. En verwonderd dook ik terug in mijn wereldje.

Gezellig met de buren…

Zondag einde middag…op mijn postzegelpaleisdakterras (dit komt uit Sab’s woordenboek), de overburen vieren ook de zomer op hun galerij. Het is er warm genoeg voor. Een kleine situatieschets, het dakterras van mijn postzegelpaleis is ingesloten door lagere en hogere terrassen. Dus we kijken allemaal op elkaar uit, althans als je het hoogste zit. En de afstanden zijn binnen zichtafstand (ook zonder bril). Dus alles valt te zien. Nu heb ik aan de overkant appartementen die een eigen galerij hebben. Dus die liggen hoger. Daar zit de overbuurman met zijn gasten dus.

Mijn overbuurman is niet één van de mensen die vooraan heeft gestaan toen ze de IQ punten uitdeelden. Subtiel genoeg? Nu heb ik het idee dat zijn gasten dat ook niet zijn. Gezien de gespreksstof, voor zover je dat een gesprek kunt noemen. En ik kan het repertoire van Hazes best ok vinden op zijn tijd, maar dan wel graag van de man zelf en niet in de versie die van de galerij afkwam. Maar ik denk ik sluit mij er voor af. Ook zij willen lekker buiten zitten. Ik weet niet hoe lang ze er al zaten maar de dubbele tong zat er al in, en daar zal de warmte ook aan bijgedragen hebben. Allemaal goed.

Nog een schets voor de beeldvorming, buurman is behoorlijk aan de maat, en  heeft het meeste weg van Ome Joop (resp. André van Duin) maar dan in joggingbroek en langer slierterig haar. Visite van buurman bestaat uit een ‘gabber’ op leeftijd en een donkere dame van een postuur (wat 2x mijn postuur is). Van de dame weet ik inmiddels dat ze hetero is, niet lesbisch, maar ook niet bi, maar dat ze het wel met vrouwen doet, toen de details kwamen ben ik naar het toilet gegaan. Eigenlijk was dat al reden om mijzelf van mijn dakterras te laten jagen. Bij mijn terugkomst was men blijkbaar gaan ‘herzitten’ (is dit ABN?) in comfortabele posities. Met als gevolg dat ik omhoog keek (want ik heb inmiddels geleerd dat dat goed is voor je) ik de dame nog beter zag, maar niet op een manier waar ik behoefte aan had. Ik ziet ook niet met mijn benen over elkaar, en altijd even charmant. Maar ik werd getrakteerd op lichaamsdelen waar ik echt geen behoefte aan had. Zover voor het fijn lekker ongestoord zitten op je dakterras, hier helpt zelfs mijn koptelefoon niet tegen.