Een touwtje, blauwe briefjes en twinkels

Toen ik met therapie begon hebben we een traumalijn gemaakt. Letterlijk een touwtje op de grond met daarop allemaal briefjes met onderwerpen die in mijn systeem zitten en waar ik last van heb in het dagelijks leven en in wie ik ben. Als je het lijntje in eerste instantie ziet, ziet het er niet bijzonder uit. Het ziet er zelfs een beetje maf uit voor een buitenstaander en als je de briefjes als buitenstaander leest zou het weinig zeggen, of zouden sommige thema’s niet als iets vervelends beschouwd kunnen worden. Maar ze liggen niet voor niets op mijn traumalijn. Iedere keer als we als een ‘situatie/briefje’ opgeruimd hebben dan gaat het briefje eraf en zo houd je aan het einde een leeg touwtje over (benieuwd wat ik daar mee ga doen :-))
 
Op mijn touwtje lagen ook verjaardagen van vroeger, toen ik nog een kleine Sabine was, verjaardagen waar ik een vervelend gevoel bij had. Omdat er iets gebeurd was, of omdat er rondom de verjaardag gedoe was met mijn vader. Was het niet dat mijn vader zijn belofte niet nakwam dan was het wel dat er ruzie of verdriet om was. Verjaardagen zijn een mooi moment om samen te zijn en om te delen met elkaar. Dat gevoel heb ik niet echt meegekregen maar wilde ik wel altijd graag. Maar zolang ik me kan heugen word ik altijd ultiem verdrietig wakker op mijn verjaardag, een soort eenzaam, leeg gevoel. Daarna kan ik altijd wel gewoon jarig zijn en is dat gevoel weg. Maar het was zolang ik me kon heugen het gevoel waar mijn dag mee begon. En dat is niet de beste start van je dag.
 
In het voorjaar hebben we de briefjes die bij de verjaardagen hoorde gedaan. Door eerst het gevoel op te roepen wat er bij hoort, en dat is niet heel erg gezellig, voel je het oude gevoel van toen opnieuw. Vervolgens haal je met behulp van traumatechniek (denk aan EMDR) het oude gevoel weg en zet je er een nieuw positief gevoel voor in de plaats. Zo dus ook met de verjaardagen in mijn geval. Op het moment dat ik hier aan begon, dacht ik yeah right, maar het werkt. Het gevoel neemt af of verdwijnt waardoor ik anders tegen de situaties aan ga kijken en het vervelende gevoel in veel situaties helemaal los kan laten. Waardoor er ruimte komt voor ander positief gevoel en je situaties niet meer meedraagt op een manier die altijd (onbewust) invloed heeft, dat blijkt het befaamde loslaten waar men het tegenwoordig over heeft. Zo ook met de verjaardagen, het zat minder in mijn systeem. En het was ‘goed’ zo.
Afgelopen zaterdag was ik jarig. Maar ik stond er de avond vooraf helemaal niet stil bij dat gevoel, dat had al een teken kunnen zijn. Dat ik ’s ochtends wakker werd had ik een raar gevoel, een gevoel wat ik niet kende. Om me te beseffen he, het is vandaag mijn geboortedag, ik ga vanmiddag met Astrid samen hightea doen. En ik krijg, terwijl ik onder mijn rode dekbed lig (goed geaard), een glim op mijn gezicht en draai me nog een keer om. Om me vervolgens te beseffen dat ik niet verdrietig ben. Geen tranen. Geen leeg gevoel. Niets. Alleen maar een soort blije twinkels (zo noemen we ze maar voor het gemak). Waardoor ik uit verbazing bijna in paniek raak. Want dit kan helemaal niet begin ik te beredeneren. Maar een half uur later was er nog steeds geen verdriet maar wel die glim. Wauw. Dit is dus het effect op de (semi) langere termijn van het opruimen van ogenschijnlijk kleine dingen maar die wel al mijn hele leven invloed hebben. En dat voelt heel voorzichtig best gaaf.
 
Dat ik begon met dit traject heb ik (en mensen om me heen) met scheve ogen naar sommige dingen gekeken. En toen Nonja dit voorstelde dacht ik yeah right, briefjes op een touwtje en dit ga jij met lijntjes trekken uit mijn systeem halen, nou succes. Maar ik moest al heel snel toegeven, het werkt. Zelfs een half jaar later in een situatie waarin ik niet had verwacht dat het invloed op zou hebben. Tuurlijk spelen er meer dingen mee die van invloed zijn. Maar de basis ligt bij mij. Mijn basisgevoel bij mijn verjaardag is veranderd. Dat is het belangrijkste. Oude gevoelens over situaties die verdriet doen, die al jaren van invloed zijn, het is te veranderen. Er iets positiefs voor in de plaats te zetten. Het kost soms veel energie en tijd. Maar dit soort ‘overwinningen’ geven het geloof dat ik op kan ruimen wat al zo lang in mijn systeem zit en dat ik de regie krijg over wat ik voel bij situaties.

Voelen, voelen en nog eens voelen

Daar sta je dan met je goede gedrag…botsend met de mensen die je zo lief zijn. De mensen die het meeste om je geven, jou accepteren zoals je bent ondanks dat ik dat zelf niet deed/doe (sorry Nonja we zijn nog niet klaar). Maar je botst wel met ze, terwijl je het zelf niet wilt. Terwijl je aan alles voelt dat er iets niet goed is maar dat je er je vinger niet op kunt leggen. En dat je juist met de mensen die je zo lief hebben in gevecht bent. Maar ook die zijn het soms zat en worden er verdrietig van. Met alle gevolgen van dien. Ik bleef me maar groot houden terwijl ik voelde dat er dingen niet goed zaten.

Hoe ga je dat oplossen? Geen therapie meer voor mij riep ik. Ik was er klaar mee. Echt, ik heb wereld van therapeuten in vele vormen en maten gezien en meegemaakt van alle kanten. Dus het moest ook wel al klaar zijn. Ik wilde niet wéér in een hokje gestopt worden. Want wat kon ik nu nog meer doen. De vuile was weer buiten hangen, echt daar had ik geen zin in. Weer aandacht geven aan dat wat pijn deed of mij echt tot op het diepst pijn heeft gedaan 30 jaar (of wel verder) terug? Nee was mijn rationele reactie. Maar dat was ook de angst. Het voelde als falen. Was het dan allemaal voor niets geweest wat ik al gedaan had?
En toen kwam er iemand op mijn pad. Als ik dan toch aan de slag ga dan maar op een totaal andere manier. Maar met enige scepsis stapte ik toch echt wel de praktijk van Nonja Kuyer binnen, hypnotherapie. Yeah right dacht ik. Want ik zag mijzelf al met Rasta Rostelli aan tafel zitten. Eerst maar eens zien wat ze deed en wie ze was. Aangezien ik heel goed ben in om het onderwerp heen draaien (en er zijn veel therapeuten die daar ‘intrappen’).
Maar navragen om me heen bij mensen die het ook gedaan hadden of de betreffende dame kenden maakte dat ik dacht het is nu of nooit. Ik sta open voor heel veel, en ik geloof ook in meer dan alleen dit op aarde. Maar dit was wel heel spannend. Tjeezis wat een weerstand. Mijn rationele denken deed hard zijn best om alles te willen begrijpen wat er voorgesteld werd. Puur angst voor het onbekende. Daar werd snel doorheen geprikt, dus gewoon aan de slag. Achteraf was dat de beste manier want dan moest ik wel gaan voelen dat het gewoon werkt. En dat erom heen draaien…je denkt dat het lukt…maar aan het eind zit je toch midden in je gevoel daar waar ze je wil hebben 🙂
Dat was april van dit jaar. Het is nu eind juni. En ik kan je vertellen…vergeet Rasta Rostelli want wat ik de afgelopen maanden heb mogen ervaren en leren daar is hij niets bij. Gisteravond kwam ik thuis van een pittige sessie “plus” inclusief opkalefateren (letterlijk citaat van Nonja) en zat ik met een glim op de bank. Afgemat en gesloopt maar wel met een glim in mijn hart. Bijna 3 maanden knetterhard werken van beide kanten, maar er veranderen dingen in mijn gevoel die ik nooit had durven geloven. Over weerstanden heen gestapt die ik niet voor mogelijk had durven houden. Gevoeld waarvan ik ooit gezegd had dat ik dat besloten had om nooit aan iemand te vertellen. Maar ook voorzichtig gevoeld hoe dat gevoel nu niet meer nodig hoeft te zijn.
Hoe we dat gedaan hebben? Zit ik iedere week in een soort andere wereld in trance terug te gaan naar vorige levens of weet ik veel wat? Nee verre van dat. Zit er (heel oneerbiedig gezegd) een zweefdame tegenover me die vreemd is van enige vorm van rationaliteit? Nee. Maar wel iemand die er écht voor gaat en er voor zorgt dat het goed is, en wat voor mij persoonlijk heel belangrijk: veilig. Voor mij is het een overgave aan haar kunnen, kennis en intuïtie en vertrouwen wat ze op een fijne manier bij mij heeft ‘weten te winnen’. In combinatie met het feit dat ik het niet alleen doe, we doen het samen. En hoe kan ik niet in een paar woorden samen vatten of in een bepaalde vorm. Maar ik weet wel dat het (ondanks mijn eerdere weerstand) perfect past.
In de psychiatrie heb ik veel misstanden gezien. En wordt nog steeds teveel in hokjes en DSM-IV gedacht. Maar dat vinden de zorgverzekeraars duidelijk en fijn (veel werkgevers ook trouwens). Met als gevolg dat ik een behoorlijke investering in mijzelf ook op dat vlak nu mag doen. En dat is het me waard. Daarom vind ik het zo belangrijk dat ook de ‘alternatieve’ (stom woord want het is helemaal niet alternatief) vorm van hulp de positieve aandacht krijgt. De reguliere GGZ heeft nooit voor elkaar gekregen wat in dit geval Nonja wel voor elkaar krijgt. Ben ik er al? Nee. Het gaat zelfs iets langer duren dan ik zelf hoopte (en gepland). Maar ik weet dat ik met de steun van de lieve mensen om me heen er samen met Nonja alle tijd voor kan nemen die er nodig is.
ps. ze heeft ook een facebookpagina waar je je ook kunt aanmelden voor workshops

De vrouw woont er niet meer…

IMG_20140306_143037Iedere ochtend (althans daar ga ik van uit) stond ze in de keuken. Ik denk dat ze zichzelf dan aan het opfrissen was. Vanaf mijn werkplek kon ik haar zien staan, of door de achterkamers van het huis zien schuifelen. Dat is in ieder geval vier jaar geweest. Zolang werk ik nu waar ik werk. En het beeld van de oude vrouw met lange witte sluike haren kan ik bijna uit tekenen. Althans, ik zou niet weten of ik haar zou herkennen op straat. Maar ze was een vertrouwd gezicht als ik ’s ochtends even naar buiten mijmerde. Ik kan me niet heugen of ik haar ook ’s middags heb zien rond schuifelen. Dat kan ook goed komen doordat ik het idee heb dat ik ’s ochtends meer mijmer dan ’s middags.

Vorige week mijmerde ik en plots schrok ik. Zag ik daar dozen staan. Waar is de spiegel die voor het raam stond? Wie lopen er rond in haar huis. De ramen staan allemaal open (dat stonden ze nooit). De oude vrouw was er niet. Nu een week verder wordt er gesloopt en lopen er mannen rond met stofkapjes voor hun mond. De oude vrouw is er niet meer, zou ze er helemaal niet meer zijn? Of zou ze naar een kleiner huisje verhuisd zijn? Eigenlijk voel ik me een soort van schuldig, ik heb het helemaal niet gemerkt dat ze niet meer rond schuifelde of zichzelf op stond te frissen. Best gek hoe zo’n beeld vertrouwd raakt. Dag oude vrouw, ik hoop dat het je goed gaat waar je nu ook bent!

Huilen om goud

sochikleinZondagmiddag, met ca. 50 km/u gaan de dames door de bocht. Loopt er een blauw lijntje op het scherm mee. En zetten we strepen door iedereen die geweest is en achter de blauwe lijn is gebleven.

Met andere woorden; wij zitten schaatsen te kijken. Niet alleen kijken, we beleven het. Op diverse manieren. De tv staat aan. Bij Astrid de laptop op schoot met het tweede scherm, en terwijl ik het blauwe lijntje in de gaten houd gaan er whatsappjes rond met het nodige commentaar. De techniek zie ik niet altijd even goed, maar de 10 jaar dat ik mee ging naar Thialf en op tv mee keek hebben wel zijn vruchten afgeworpen. Daardoor heb ik een goed beeld van het schaatsen, ik zie Pechstein (42, respect) nog een laatste poging doen en tegelijkertijd de nieuwe generatie (die ik ook niet meer allemaal ken) de ijzers in het ijs zetten. Met geknepen billen zit ik op mijn stoel als de kans dat we 1-2-3 (en 4) worden ons bijna niet meer ontnomen kan worden.

Om ook te beleven hoe de één het gevoel heeft goud te verliezen (anderen zouden een moord doen voor alleen al een olympisch diploma) en de ander goud wint (waar ze die graag op een ander discipline zou winnen). Maar ook om de emotie te zien die bij sport komt kijken, sport is mijns inziens wel degelijk emotie. De emotie drijft tot topprestaties maar kan er ook voor zorgen dat je door het ijs zakt. En dan heeft een nieuw futuristisch pak ook geen invloed meer.

Het winnen van een medaille laat emoties zien, emoties die wij als schaatsminnend publiek ook voelen. Allemaal op onze eigen manier. We balen als Ireen goud verliest, en gooien net zo hard ons hoofd in onze handen. Maar we (althans wij wel gister) laten ook wat tranen vloeien als de ‘outsider’ voor de camera haar emoties laat gaan. En dat is mooi en puur. Dat ze het liefste haar medaille in zou ruilen voor dat discipline waar ze al 10 jaar voor traint snap ik ergens wel. Hoe zuur het ook is. Maar het is wel een pure en eerlijke reactie vanuit haar emotie. En dat zijn in mijn ogen de mooiste reacties.

Knijp in mijn wang

Dinsdagavond, ik loop door de ontvangthal van het ziekenhuis. Omdat ik net bij mijn mama, die vandaag geopereerd is, geweest. Al bellend ga ik naar beneden en plof neer op de grote bank die er staat (het is een verademing als je die bank voor jezelf hebt). Even mijn verhaal doen en het gerustgestelde gevoel dat het goed gaat met mijn mama een plekje geven voor ik weer naar buiten ga. En dan valt mijn oog op de informatiekrant “Welkom”. Oh ja daar sta ik in met hoofd en verhaal. Hihi denk ik. Ik heb m allang al gezien (ik heb m zelfs thuis gestuurd gekregen) maar toch moet ik even kijken. Het is geen bijzonder stukje. Maar toch. Een soort van ‘knijp in je wang’ moment. Daar lig je dan (een beetje op de grote hoop eigenlijk). Iedereen die de krant meeneemt zal je zien. Maar het is niet van betekenis voor ze (althans is heb nog niemand gehoord over dat ik er in sta), je bent een anoniem iemand. En toch voel je je een beetje bekend en speciaal. Ik leg m weer terug. Thuis ligt ie al in tweevoud, en de mama heeft m ook al dus waarom meenemen. Toch een soort gek iets om jezelf weer terug te leggen op de stapel. Op de fiets bedenk ik; morgen als ik weer op bezoek ga bij de mama, neem ik er eentje mee naar boven. Wedden dat mijn mama ‘m trots op d’r kastje legt en aan al d’r bezoek en personeel gaat laten zien 🙂

“edit” hier een link naar de pdf van de informatiekrant