Is de krant al uit?

Dinsdagochtend, vakantie, een mooi moment voor mijn favoriete latte in de stad, de krant erbij en meestal ook mijn schrijfboekje voor de hersenspinsels (of huiswerk). Een soort ritueel, meestal op zaterdag maar in de vakantie mag het extra. Meestal is het rustig, omdat ik voor de grote drukte uit ben en ga ik op mijn vaste plekje zitten. Het enige verschil is dat het nu dinsdag is. Dus andere mensen wat ook wel weer eens leuk is. Jas uit, tas op de bank, krant gepakt (deze ligt vers op de leestafel) en latte besteld.

Terwijl ik appjes stuur vraagt een klant of ik klaar ben met de krant. ‘Sorry, ik ga hem zo lezen’. Geen probleem. Mijn latte wordt gebracht ik wil mijn telefoon opzij leggen en er stopt iemand bij mijn tafeltje. Maakt aanstalten om de krant te willen pakken en vraagt of hij de krant kan pakken. ‘Sorry, ik ga hem zo lezen’ antwoord ik weer vriendelijk. ‘Oh maar hij ligt op zijn kop’ is de reactie. ‘Helaas, als ik hem uit heb mag je hem gerust lezen’ waarop ik de teleurstelling bijna kan voelen. Vervolgens pakt hij een andere krant, en vraagt of hij aan de tafel naast mij mag zitten. Ja hoor waarom niet is mijn antwoord. Ondertussen heb ik al een blik met vraagtekens uitgewisseld met de dame die vandaag de barista is. Ik laat het gaan en kruip in mijn wereldje. Latte op, krant gelezen en ik pak mijn schrijfboekje erbij.

Naast mij zit de meneer nog steeds in zijn andere krant. En aangezien ik ook het soms irritant vind als ik in ‘mijn moment’ gestoord wordt laat ik hem. De krant ligt opgevouwen en mijn net aangeschoven buurvrouw vraagt of ze krant kan lezen. Tuurlijk geen probleem. Na 5 minuten legt ze hem weg en begint over alle ellende. Waarop ik bijna in een gesprek beland over 10 geloofstromingen in Israel en God met een kleine of grote g. Oef nee. Ik duik terug in mijn wereldje. Vervolgens staat mijn buurman op en mijn buurvrouw groet hem, ze kennen elkaar blijkbaar. ‘Is je krant uit?’ vraagt zij, hij bromt terug ‘Ja hoor, maar het is geen echte krant, het is het AD en dat is Rotterdams dus dat zegt genoeg’. Waarop ik mijn opmerking ‘wat maakt dat nu uit’ in want ik had al geen punten bij deze meneer gescoord. Hij vervolgt; ‘mijn krant was niet beschikbaar, die was iemand anders aan het lezen’. Ik tel tot 10, want ik ben niet altijd even scherp en genuanceerd, en ik had zojuist tegen de dame naast mij gezegd, dat ik het in de huidige wereld op dit moment belangrijk vind dat we wat extra liefde onderling de wereld in sturen. Dus ik hield wijselijk mijn mond. En verwonderd dook ik terug in mijn wereldje.

Langs de meetlat…

Een paar jaar terug viel ik in een half jaar 20 kilo af. Wauw zou je zeggen. Dat zei ik zelf ook. En het deed iets met mijn zelfbeeld. Maar het was ook hard werken om al die kilo’s te verliezen. Ik raakte de kilo’s sneller kwijt dan dat ik mijn zelfbeeld juist van groter gewicht kreeg. Maar stap voor stap met het nodige werk werd dat ook een stuk positiever. Helaas heb ik alle kilo’s (en wat extra) ook weer terug gevonden. En kwam ik er ook achter dat het zelfbeeld nog niet zo sterk was als dat ik dacht. Een grote factor in het terugvinden van de kilo’s was dat ik onder grote sociale druk met behulp van voedingscoach ik kon afvallen. 4x in de sportschool om de hoek, als ik een keer niet kwam was er de vraag waar was je. Maar ook de vraag waarom ben je deze week niet afgevallen. Of hoe komt het dat…etc etc maken dat ik achteraf nooit het gevoel heb gehad dat ik het volledig zelf heb gedaan. Sporten, het moest, het was een middel. Nooit juichend. Een trap onder mijn kont hielp heel erg mee.

Afgelopen zaterdag ben ik na hele lange tijd op de weegschaal gaan staan. Na al 4 maanden steeds intensiever sporten voelde ik dat mijn lichaam veranderde. Maar ik zag ook dat een mede BMI+Fitclub sporter in een maand behoorlijke resultaten haalde. En dat was voor mij de trigger, de struisvogel zijn hoofd moest echt uit de grond. Ik wilde de confrontatie niet, maar ik kan mijzelf niet voor de gek houden. Dus hierdoor gemotiveerd aan de trainer gevraagd of ik ook langs de meetlat mocht. Geen probleem. En toch vond ik het spannend. Maar inmiddels sport ik ook omdat ik het echt leuk vind, omdat ik de lat bepaal (ik leg deze soms te hoog) en niet voor de rest van de wereld. Want mijn zelfbeeld is inmiddels van dien aard dat ik daar een dikke middelvinger naar opsteek (de rest van de wereld dan he). Maar ik zie in de spiegel nog wel wat er zit en dan is die strakkere riem snel vergeten. Dus langs de meetlat, en het was eigenlijk veel minder spannend dat ik mijzelf had voorgehouden. Zou het dan echt kunnen een trainer die geen druk legt? Die van ooit zo beladen weegmomenten een (bijna) ontspannen moment maakt. Zonder oordelen en iemand die mij echt ziet en de vinger op de juiste plek legt? En zegt: zorg dat je het leuk blijft vinden, want dat is waar ik me zorgen over maak. Je bent fanatiek, maar wees lief voor jezelf en leg de lat lager en soms een tandje lager. Exact mijn valkuil. Het motiveert. Het helpt. Geen doelstelling. Geen moeten. Klinkt ogenschijnlijk normaal. Maar voor mij is het een kadootje. Voor mij werkt het niet massale, het niet drillen, het op pad zijn met gelijken, met de nodige zelfspot, dan ga ik namelijk uit mijzelf die heuvel/trap wel een extra keer omhoog. Met als afsluiting warme choco (de ultieme hersteldrank volgens de trainert). Geen dieet, geen marteltrainingen, wel plezier in sporten, lekker bewust eten en genieten van het leven. Ik leg mijzelf wel langs de meetlat (van de trainert) daar heb ik de rest van de wereld niet voor nodig.

 

Twee pakken suiker

Tja daar zit je dan, je hebt wereldkundig gemaakt dat je de 20 kg die je kwijt was en weer gevonden hebt weer kwijt gaat raken. Je gooit het eruit, en de hele wereld valt eigenlijk over je heen. Diep respect van een ieder. Mooi! Maar je moet het nog zelf doen. Want dat is ook de insteek. Dit keer geen gedoe met anderen, gewoon zelf, een trap onder mijn kont en gaan. Als iemand in negen maanden kan trainen naar een marathon tsss nou dan moet die 20 kg een peuleschil voor mij zijn. Been there, done that (no tshirt).

Er kleeft alleen een klein nadeel aan het hele wereldkundig maken. Iedereen heeft zijn/haar advies wel klaar staan. En het is zo goed bedoeld dat weet ik echt. Maar als je geen koekje wilt, of dat stuk chocola (zonder moeite overigens) afslaat komt altijd de vraag: Oh ben je aan de lijn, doe je een dieet and so on. Zucht. Nee lieve mensen ik laat gewoon zoveel mogelijk alle meuk links liggen en ga een rondje fietsen. Omdat ik echt zo niet geloof in diëten , hoppa 10 kilo eraf, de hand in de snoeppot en nou moe het zit er weer aan. Sorry daar pas ik voor. Het valt of staat (in mijn geval, en vele met mij) met bewust eten, regelmaat, en bewegen! Van die bank af met mijn kont. Het is makkelijk gezegd, want ik ben een emotie-eter, een vervelings-eter, een gezelligheidseter en kan echt zo geen zin hebben om te sporten. Sinds (bijna) een maand heb ik de knop omgezet, het is echt heel makkelijk. Ja ik heb trek soms in hele foute dingen, en geen zin om op de fiets te stappen, maar ik weet ook dat het blije stofjes aanmaakt als ik wel ga.

Helaas blijf je steeds een soort van opboksen tegen de goed bedoelde adviezen, dieet dit, voedingsboek dit, het aankijken als ik een liga eet (ehm hallo mag ik nog wel iets eten), gut hebben we nu nooit meer koek bij de thee.  Of zelfs  de meest lullige kleinerende opmerkingen heb ik doorstaan, zonder ook maar één greep naar chocola. Dat is wat me sterkt in de (weinige) momenten dat ik even moet slikken omdat ik het soms zat ben alle goedbedoelde adviezen. Dus houd je soms wijselijk mond als je wilt vertellen dat je afgelopen week 2 pakken suiker kwijt bent geraakt, en ben ik van binnen een heel blij trots eikeltje.

Een kort moment…groot geluk

Zaterdagavond ca 19.00, er staan ca 30 lieve mooie mensen, bekend en onbekend, in de stal van de boerderij. Er speelt een jazztrio deuntjes. Overal klinken gezellige geluiden van geklets, gelach en volle glazen. Buiten komt het water met bakken uit de lucht, kinderen rennen over de oprit heen en weer door de regen. Binnen is de keuken ontploft, de vloer van de bijkeuken was schoon, en de huiskamer is ook een kleine chaos. Buiten sta ik, heel eventjes dit alles in mijn eentje te aanschouwen, een kort moment. Een moment wat ultiem geluk in mijn hart brengt. Dat is de zomerboerderijborrel.

(overigens maakte ik na dat hele korte moment een hele charmante buikschuiver op de oprit, zonder al te veel schade gelukkig)

Jij kunt het!

Kijk het filmpje en je hebt het bewijs dat niets je tegen hoeft te houden en dat jij het ook kunt.

Voorjaar 2009: na het verwijderen van mijn galblaas bleef ik onverklaarbare klachten houden. Na een maagonderzoek zei de arts; grote kans dat als u afvalt dat dat weg zal trekken. Alarmbellen, mijn lijf waarschuwt me! Afvallen dan maar. Afspraak met voedingsdeskundige gemaakt voor direct na de vakantie. Nog één week stond ik mijzelf toe alles te eten waar ik trek in had op vakantie. Bij terugkomst direct aan de bak, verplicht op de weegschaal, vijf keer in de week sporten. Hop na week 1 was ik 5 kilo kwijt… na een half jaar 20 kilo (de lichamelijke klachten al bij 5 a 10 kilo).

Toen heb ik alles losgelaten, emotie-eten, och joh dat kan wel, morgen weer sporten…het voor velen bekende riedeltje, want al wat gebeurde:  geen sportschool en morgen werd overmorgen. In de tussentijd hard aan mijzelf gewerkt. Om een leuker mens voor mijzelf en mijn omgeving te worden. Dat lukte. Kostte veel energie en tijd. Maar het effect was er.  Helaas zaten de kilo’s er ook weer aan. De sociale controle op het sporten en eten was weg (en commentaar op mijn eetpatroon vond ik op zijn zachtst gezegd niet leuk). De welbekende spiegel die je jezelf stilletjes voor houdt maar niet durft te horen van een ander. Maar ook weer de drempel en jezelf omlaag praten op lichamelijk vlak. De teleurstelling in jezelf.

Tot een paar dagen terug, ik zag bovenstaande video en het opende werkelijk mijn ogen (en traanbuizen). Vloekend op mijzelf, en vol bewondering voor deze man. Alle excuses van een marathon zal ik nooit kunnen (niet dat ik de behoefte voel), die dam-tot-dam zal ik geen tweede keer lopen want…, ik ben te zwaar voor echt heel intensief sporten etc. etc. Allemaal overboord. Je praat jezelf het gevoel aan dat je niet mee kan doen op de sportschool omdat je niet het ‘sociaal wenselijke postuur’ hebt voor bijvoorbeeld sporten.Zo kan ik er nog wel meer op noemen.

Het was het filmpje wat ik nodig had om het in te zien. Geen sociale aspecten van de buitenwereld. Die 20 kilo die ik kwijt was geraakt, en weer terug had gevonden gaan er af, maar nu zo vreselijk gemotiveerd vanuit mijzelf. Omdat ik weet dat ik me er zoveel lekkerder door ga voelen op zoveel vlakken. En ik hoef het niet helemaal alleen te doen, de blik in de ogen van mijn Lief toen ik dit aangaf was voor mij genoeg.

Het feit dat ik dit opschrijf is een hele grote stap, de spreekwoordelijke spiegel en schaamte. Puur en alleen omdat ik hoop dat ik het verschil kan maken voor die ander die dit leest stap ik over mijn eigen drempel heen. Net zoals de video van Roger dat effect bij mij had. De schaamte voorbij.

De schaatser Shani Davis heeft lange tijd een foto van Erben Wennemars op zijn koelkast gehad. Omdat hij dan telkens wist welk doel hij voor ogen had. Een betere stimulans was er niet voor hem. Helaas kan ik mijn tablet niet op mijn koelkast hangen. Maar een screendump komt op het keukenkastje (die is op ooghoogte namelijk)!