Ik ben een hardloper maar dan langzamer…

Waar velen grootse wedstrijden als de Rotterdam Marathon liepen afgelopen zondag liep ik de ongeëvenaarde Dijkloop in Koedijk. Waar volgens mij het aantal deelnemers nog geen 500 was. Eigenlijk loop ik geen wedstrijden meer (op Texel en Rondje Bergen na, want dat zijn tradities). Puur omdat ik teveel in mijn hoofd zit en ik bij voorbaat bang ben om laatste te worden, maar ook omdat ik bang ben voor stomme opmerkingen. Terwijl ik zelf wél vind dat ik een prestatie van formaat neer zet. Nu kun je het niet echt hardlopen noemen. Hardlopen is wat mijn trainer Peter doet met zijn 3:40 op de hele marathon afgelopen zondag of mijn lief Astrid die 48 min over 10km doet. Wat ik doe is geen hardlopen, het is geen wandelen maar ook geen joggen. Bij dat laatste heb ik nl het beeld van iemand met beenwarmers en te warme kleding. Dus als iemand een idee heeft wat ik dan wel doe, ik sta open voor suggesties. Of misschien is het beter de vraag te stellen: wanneer is het hardlopen?

Aangezien ik hard bezig ben om (met hulp van buitenaf) de monsters in mijn hoofd uit mijn dagelijks leven te verdrijven is het dus ook met sport altijd een uitdaging. Vooral als er een wedstrijd element aan hangt. Het heet niet voor niets wedstrijd. Misschien moet ik het maar evenement gaan noemen. Dit keer had ik vooraf gekeken naar de langzaamste tijd van vorig jaar en met mijn 8km/u zag ik de finish als laatste al in het vooruitzicht. Verder leg ik nooit ergens een lat voor mijzelf hoor 🙂 Maar ergens was er ook iets wat de monsters opzij schoof, wat het los liet en gewoon een leuk klein loopje wilde doen. Waarop mijn lief Astrid voorstelde om met mij mee te lopen. Gewoon als afleiding, om eventuele monsters die onderweg op zouden doemen weg te sturen. Dat aanbod nam ik graag aan. Om haar vervolgens toch een opdracht mee te geven, ik wilde graag in 40 min over de 6km finish komen. Ik weet namelijk dat ik het kan maar mijn monsters winnen die wedstrijd vaak van me en dan geef ik op om vervolgens in een vicieus cirkeltje te komen. En dat is juist wat ik niet meer wil!

Mijn weekend verliep laten we zeggen, wat emotioneel, dus ik zag er om die reden al sinds vrijdag tegenop. Maar wonder boven wonder waren er geen monsters toen ik opstond. Terwijl ik in mijn hardlooppakje (zonder beenwarmers) de indrukwekkende mannen op de marathon bekeek besefte ik me dat ik gelukkig niet als droom heb. Een mens moet realistisch blijven he!? Dus wij gingen vrolijk lachend richting de start en ik had het eigenlijk wel los gelaten dacht ik. Tot ik in het startvak stond, en de monsters met me op de loop gingen. Ik ging laatste worden, of toch niet, ik ging plezier hebben, het is wel een eind over die dijk. Nou en zo ging het nog wel even door. Uiteindelijk had ik mijzelf maar één doel gesteld in het startvak: ik ga die 6km niet wandelen. Gewoon aan één stuk door (een soort van) hardlopen. En ik kan zeggen dat is gelukt, met Astrid naast me en op de dijk voor me, zodat ik uit de wind liep, hoewel met de warmte dat windje best fijn was. Toen ik na de eerste 250 meter medelopers inhaalde besloten de monsters dat het een gelopen race was voor ze. Die zijn ergens afgeslagen en in de zon gaan liggen denk ik, want ik ben ze onderweg niet meer tegenkomen. Ik bleef maar mensen voorbij gaan en ik begreep er geen barst van. Astrid liep vrolijk naast me en kletste een beetje met me mee. En het ging best voortvarend, tot de laatste kilometer. Ik wilde niet meer, warm, moe, daar waren de monsters. Daar kwam Astrid die de monsters gewoon knetterhard wegstuurde, terug naar waar ze hoorde. Ik wist dat de finish op een heuveltje lag, de monsters zeiden zoek het uit dat wordt zwaar. Tot ik de klok zag en dacht hé 40:20 als ik nu nog even heel hard ren dan ben ik onder de 41minuten binnen. Want de hardlopers in mijn omgeving zeggen dat 40:59 ook een 40’er is (wat ook voor Michel Butter gold met zijn 2:10:59). In mijn hoofd zat ik al op de 45 minuten aangezien Astrid heel goed haar mond had gehouden zodat de monsters wegbleven. Dus gingen wij samen (zij illegaal) over de finish met een sprintje en voelde ik mij een overwinnaar op mijzelf en iedereen. Want ik had mijn doel dubbel bereikt. Met dank aan een bijzondere haas aan mijn zijde. De foto die de fotograaf maakte spreekt boekdelen en dekt de lading in alle vormen. Wat nou ik doe niet aan hardlopen, ik heb alles wat een topsporter ook heeft alleen niet de snelheid. Boeien, zo zie ik meer van de omgeving 🙂

Advertenties

Gezellig met de buren…

Zondag einde middag…op mijn postzegelpaleisdakterras (dit komt uit Sab’s woordenboek), de overburen vieren ook de zomer op hun galerij. Het is er warm genoeg voor. Een kleine situatieschets, het dakterras van mijn postzegelpaleis is ingesloten door lagere en hogere terrassen. Dus we kijken allemaal op elkaar uit, althans als je het hoogste zit. En de afstanden zijn binnen zichtafstand (ook zonder bril). Dus alles valt te zien. Nu heb ik aan de overkant appartementen die een eigen galerij hebben. Dus die liggen hoger. Daar zit de overbuurman met zijn gasten dus.

Mijn overbuurman is niet één van de mensen die vooraan heeft gestaan toen ze de IQ punten uitdeelden. Subtiel genoeg? Nu heb ik het idee dat zijn gasten dat ook niet zijn. Gezien de gespreksstof, voor zover je dat een gesprek kunt noemen. En ik kan het repertoire van Hazes best ok vinden op zijn tijd, maar dan wel graag van de man zelf en niet in de versie die van de galerij afkwam. Maar ik denk ik sluit mij er voor af. Ook zij willen lekker buiten zitten. Ik weet niet hoe lang ze er al zaten maar de dubbele tong zat er al in, en daar zal de warmte ook aan bijgedragen hebben. Allemaal goed.

Nog een schets voor de beeldvorming, buurman is behoorlijk aan de maat, en  heeft het meeste weg van Ome Joop (resp. André van Duin) maar dan in joggingbroek en langer slierterig haar. Visite van buurman bestaat uit een ‘gabber’ op leeftijd en een donkere dame van een postuur (wat 2x mijn postuur is). Van de dame weet ik inmiddels dat ze hetero is, niet lesbisch, maar ook niet bi, maar dat ze het wel met vrouwen doet, toen de details kwamen ben ik naar het toilet gegaan. Eigenlijk was dat al reden om mijzelf van mijn dakterras te laten jagen. Bij mijn terugkomst was men blijkbaar gaan ‘herzitten’ (is dit ABN?) in comfortabele posities. Met als gevolg dat ik omhoog keek (want ik heb inmiddels geleerd dat dat goed is voor je) ik de dame nog beter zag, maar niet op een manier waar ik behoefte aan had. Ik ziet ook niet met mijn benen over elkaar, en altijd even charmant. Maar ik werd getrakteerd op lichaamsdelen waar ik echt geen behoefte aan had. Zover voor het fijn lekker ongestoord zitten op je dakterras, hier helpt zelfs mijn koptelefoon niet tegen.

He lelijkerd…

…dikke zeug, trol, waar ben je mee bezig joh, stop er maar mee het heeft toch geen zin. Al toeterend omdat mijn aandacht niet helemaal werd getrokken. Ja jij, toen ik omkeek naar de auto die aan de overkant langzaam passeerde en de bestuurde mij toeriep. Zo bleek. Want ik had niet eens door dat hij het tegen mij had, hoewel er verder niemand anders liep voelde ik me toch echt niet aangesproken.

Ziet het er charmant en verleidelijk uit als ik met een hoofd zo rood als een aarbei, zwetend, in nooit flatterende hardloopkleding mij door mijn kilometers heen bikkel uit? Nope, dat ben ik helemaal met iedereen eens. Maar ben ik lelijk? Ben ik een zeug? Een trol? NEE. Voldoe ik aan het schoonheidsideaal wat deze meneer heeft? Als ik zijn opmerkingen interpreteer niet. Maar daarom loop ik niet met een rood bezweet hoofd rond. Ik loop omdat ik er blije stofjes mee aan maak, en omdat een aantal kilo’s eraf gezond is voor me. Maar niet omdat ik aan zijn schoonheidsideaal wil voldoen. Een vriendin kwam laatst met de quote “I am not fat, I am bold”. En die vind ik ijzersterk, het schoonheidsideaal is een te ruim begrip (als het lang blond haar en slank met blauwe ogen is dan heb ik alleen de blauwe ogen). Het is een subjectief iets hoe iemand eruit zou moeten zien. En die meneer in de auto voldeed niet aan mijn schoonheidsideaal. Niet in de laatste plaats op mentaal vlak. En ik ben tevreden met wie ik ben, ik werk aan een gezonder lichaam en geest, op mijn manier. “I am bold” op verschillende manieren. Zint het je niet, ga een discussie met me aan, of hou je mond. Mijn postuur en hoe ik daar mee om ga is mijn zaak en als het je stoort kijk je lekker om, let je op het verkeer en gebruik je toeter het waar het voor is, het verkeer waarschuwen. Dan blijf ik me gewoon lekker goed voelen zoals ik ben.

Stemmen…

Van een lieve vriendin krijg ik ‘de uitdaging’ om wat ik voel bij een bepaald nummer op Facebook te zetten. Het was niet het minste nummer wat ze voorstelde. Dat betekent kwetsbaar zijn dus. Kwetsbaar zijn wordt nog steeds als zwak gezien over het algemeen. Terwijl ik juist op mijn sterkst ben als ik kwetsbaar ben merk ik. Dan ben ik het dichtst bij mijzelf, maar toch durf ik het niet altijd. Ik laat de angst dan regeren. Noem het de demonen die een ieder wel kent. Bij mij zijn het oude demonen die maken dat ik mijzelf nog teveel wegcijfer en anderen laat bepalen wat mijn levenspad is, laten we het hele oude patronen noemen. Die angst maakt ook dat ik nog te vaak niet vanuit mijn hart ga staan waar ik voor sta. En dus ga ik denken, en als ik denk komen de demonen. Ziet u het cirkeltje ontstaan…

De eerste keer dat ik onderstaand nummer hoorde klonk het al zo bekend, maar ik kon het niet plaatsen. Maar het kwam wel binnen, bij mijn gevoel. Mijn gevoel wat zo graag het wil winnen van het denken. Dus het nummer ging in een spotify lijstje. En daar bleef het even staan. Tot ik het dus weer terugkreeg met de uitdaging. De uitdaging aangegaan, door aan te geven dat er altijd een stem/engel/wat dan ook is wat me influistert mijn hart te volgen. Dat alleen al aan te geven was al heel wat. Want tja de wereld kijkt nog wel eens vreemd als je aangeeft dingen te voelen/horen/zien die anderen niet kunnen zien. Daarna zette ik per ongeluk spotify weer aan. En ja hoor daar viel het kwartje, het is een nummer wat ik al zo lang ken. Wat op een cd stond die ik echt grijs gedraaid (voor zover als dat mogelijk is) heb toen ik nog op school zat. Muziek die me door hele donkere periodes heen hielp. Nu snap ik waarom ik het nummer vlekkeloos mee kan zingen, maar ook waarom het zo bijzonder is. Het heeft mij toen al iets duidelijk willen maken. Maar blijkbaar was het nu op dit moment extra nodig om de boodschap duidelijk te maken. Geloven in mijzelf en in mijn innerlijke stem, die uit het universum en mijn hart volgen. Want daar zit je gevoel, en dat kan niemand je af pakken. Mijn gevoel is ooit pijn gedaan, heel erg, maar nooit afgepakt. Er is een dikke beschermlaag omheen gezet. Eentje die ik langzaam afgebroken heb. Maar het is nog steeds spannend, omdat ik de angst dat mijn gevoel pijn gedaan wordt de overhand kan krijgen. Vanaf nu wordt mijn gevoel leidend, dat en wat het universum mij influistert. Want dat heeft nooit iets slechts voor iemand in petto. En dat betekent dat ik mijn angsten los moet laden, want die brengen mij niet verder, die houden me op een vast punt, en brengen eerder achteruit dat vooruit.

Kerst in je joggingbroek!

Kerst: ik vind het wel leuk. Het liefst zou ik groots uitpakken met diners, kadootjes en grote mooie gevulde kerstbomen. Dat ga ik zeker nog een keertje doen, gewoon a la “Last Christmas”. De kerstliedjes vind ik heerlijk op de radio, de kerstsfeer onderweg vind ik heerlijk. Als ik niet op stap hoef dan mag het ook best sneeuwen. Het roept een warm gevoel op bij me. Met het kerstverhaal an sich heb ik niet veel, maar wel met alles wat er om heen hangt. De grote CocaCola kerstman mag ook best langs komen met zijn gave verlichte vrachtauto. Mijn favoriete liedje blijft dat van Mariah Carey, dan wordt ik vanzelf vrolijk. Helaas in mijn omgeving ook veel gemopper op alles wat met kerst te maken heeft. En dan ook met het ‘aardig moeten doen’. Dat staat toch nergens alleen voor december gepland? Lief zijn ben je toch het hele jaar voor elkaar dat hangt niet aan een maand of een datum? En al helemaal niet als het gemaakt is. Zelf ben ik ook niet altijd 100% happy en vrolijk maar gemaakt blij zal niet snel voorkomen. Dat kost me teveel energie.

kerstshow bij de boetDus overstelp ik jullie gewoon met de blije foto’s van mijn bezoek aan de kerstshow in tuincentrum “de Boet” vorige week zaterdag. Vriendinlief stelde voor om daar heen te gaan, zij is niet kerstminded maar deed het denk ik stiekem voor de glimoogjes die ik er van krijg. Nou daar heeft ze een overdosis van gehad die ochtend. We  hebben 3 uur lang door het tuincentrum gewandeld (en tussendoor ook daar gelunched hoor). Het koste moeite om door te lopen naar de volgende kerst-opstelling. Eigenlijk wilde ze een stoeltje voor mij neerzetten bij het dorp van de miniatuurhuisjes. Geen huisje gekocht maar wel veel foto’s gemaakt van alles. De kersttrend gaat alle kanten op zie ik, van cakes in je boom tot kerstbomen van nepsuikerspin. Wij doen een echte nepboom met zilver en blauw. En ik zet mijn hele kleine kerststal weer klaar naast mijn foute kerstlampjes. En met kerst zelf? Loop ik gewoon in mijn joggingbroek zonder opgedirkt gedoe.