Een touwtje, blauwe briefjes en twinkels

Toen ik met therapie begon hebben we een traumalijn gemaakt. Letterlijk een touwtje op de grond met daarop allemaal briefjes met onderwerpen die in mijn systeem zitten en waar ik last van heb in het dagelijks leven en in wie ik ben. Als je het lijntje in eerste instantie ziet, ziet het er niet bijzonder uit. Het ziet er zelfs een beetje maf uit voor een buitenstaander en als je de briefjes als buitenstaander leest zou het weinig zeggen, of zouden sommige thema’s niet als iets vervelends beschouwd kunnen worden. Maar ze liggen niet voor niets op mijn traumalijn. Iedere keer als we als een ‘situatie/briefje’ opgeruimd hebben dan gaat het briefje eraf en zo houd je aan het einde een leeg touwtje over (benieuwd wat ik daar mee ga doen :-))
 
Op mijn touwtje lagen ook verjaardagen van vroeger, toen ik nog een kleine Sabine was, verjaardagen waar ik een vervelend gevoel bij had. Omdat er iets gebeurd was, of omdat er rondom de verjaardag gedoe was met mijn vader. Was het niet dat mijn vader zijn belofte niet nakwam dan was het wel dat er ruzie of verdriet om was. Verjaardagen zijn een mooi moment om samen te zijn en om te delen met elkaar. Dat gevoel heb ik niet echt meegekregen maar wilde ik wel altijd graag. Maar zolang ik me kan heugen word ik altijd ultiem verdrietig wakker op mijn verjaardag, een soort eenzaam, leeg gevoel. Daarna kan ik altijd wel gewoon jarig zijn en is dat gevoel weg. Maar het was zolang ik me kon heugen het gevoel waar mijn dag mee begon. En dat is niet de beste start van je dag.
 
In het voorjaar hebben we de briefjes die bij de verjaardagen hoorde gedaan. Door eerst het gevoel op te roepen wat er bij hoort, en dat is niet heel erg gezellig, voel je het oude gevoel van toen opnieuw. Vervolgens haal je met behulp van traumatechniek (denk aan EMDR) het oude gevoel weg en zet je er een nieuw positief gevoel voor in de plaats. Zo dus ook met de verjaardagen in mijn geval. Op het moment dat ik hier aan begon, dacht ik yeah right, maar het werkt. Het gevoel neemt af of verdwijnt waardoor ik anders tegen de situaties aan ga kijken en het vervelende gevoel in veel situaties helemaal los kan laten. Waardoor er ruimte komt voor ander positief gevoel en je situaties niet meer meedraagt op een manier die altijd (onbewust) invloed heeft, dat blijkt het befaamde loslaten waar men het tegenwoordig over heeft. Zo ook met de verjaardagen, het zat minder in mijn systeem. En het was ‘goed’ zo.
Afgelopen zaterdag was ik jarig. Maar ik stond er de avond vooraf helemaal niet stil bij dat gevoel, dat had al een teken kunnen zijn. Dat ik ’s ochtends wakker werd had ik een raar gevoel, een gevoel wat ik niet kende. Om me te beseffen he, het is vandaag mijn geboortedag, ik ga vanmiddag met Astrid samen hightea doen. En ik krijg, terwijl ik onder mijn rode dekbed lig (goed geaard), een glim op mijn gezicht en draai me nog een keer om. Om me vervolgens te beseffen dat ik niet verdrietig ben. Geen tranen. Geen leeg gevoel. Niets. Alleen maar een soort blije twinkels (zo noemen we ze maar voor het gemak). Waardoor ik uit verbazing bijna in paniek raak. Want dit kan helemaal niet begin ik te beredeneren. Maar een half uur later was er nog steeds geen verdriet maar wel die glim. Wauw. Dit is dus het effect op de (semi) langere termijn van het opruimen van ogenschijnlijk kleine dingen maar die wel al mijn hele leven invloed hebben. En dat voelt heel voorzichtig best gaaf.
 
Dat ik begon met dit traject heb ik (en mensen om me heen) met scheve ogen naar sommige dingen gekeken. En toen Nonja dit voorstelde dacht ik yeah right, briefjes op een touwtje en dit ga jij met lijntjes trekken uit mijn systeem halen, nou succes. Maar ik moest al heel snel toegeven, het werkt. Zelfs een half jaar later in een situatie waarin ik niet had verwacht dat het invloed op zou hebben. Tuurlijk spelen er meer dingen mee die van invloed zijn. Maar de basis ligt bij mij. Mijn basisgevoel bij mijn verjaardag is veranderd. Dat is het belangrijkste. Oude gevoelens over situaties die verdriet doen, die al jaren van invloed zijn, het is te veranderen. Er iets positiefs voor in de plaats te zetten. Het kost soms veel energie en tijd. Maar dit soort ‘overwinningen’ geven het geloof dat ik op kan ruimen wat al zo lang in mijn systeem zit en dat ik de regie krijg over wat ik voel bij situaties.
Advertenties

Voelen, voelen en nog eens voelen

Daar sta je dan met je goede gedrag…botsend met de mensen die je zo lief zijn. De mensen die het meeste om je geven, jou accepteren zoals je bent ondanks dat ik dat zelf niet deed/doe (sorry Nonja we zijn nog niet klaar). Maar je botst wel met ze, terwijl je het zelf niet wilt. Terwijl je aan alles voelt dat er iets niet goed is maar dat je er je vinger niet op kunt leggen. En dat je juist met de mensen die je zo lief hebben in gevecht bent. Maar ook die zijn het soms zat en worden er verdrietig van. Met alle gevolgen van dien. Ik bleef me maar groot houden terwijl ik voelde dat er dingen niet goed zaten.

Hoe ga je dat oplossen? Geen therapie meer voor mij riep ik. Ik was er klaar mee. Echt, ik heb wereld van therapeuten in vele vormen en maten gezien en meegemaakt van alle kanten. Dus het moest ook wel al klaar zijn. Ik wilde niet wéér in een hokje gestopt worden. Want wat kon ik nu nog meer doen. De vuile was weer buiten hangen, echt daar had ik geen zin in. Weer aandacht geven aan dat wat pijn deed of mij echt tot op het diepst pijn heeft gedaan 30 jaar (of wel verder) terug? Nee was mijn rationele reactie. Maar dat was ook de angst. Het voelde als falen. Was het dan allemaal voor niets geweest wat ik al gedaan had?
En toen kwam er iemand op mijn pad. Als ik dan toch aan de slag ga dan maar op een totaal andere manier. Maar met enige scepsis stapte ik toch echt wel de praktijk van Nonja Kuyer binnen, hypnotherapie. Yeah right dacht ik. Want ik zag mijzelf al met Rasta Rostelli aan tafel zitten. Eerst maar eens zien wat ze deed en wie ze was. Aangezien ik heel goed ben in om het onderwerp heen draaien (en er zijn veel therapeuten die daar ‘intrappen’).
Maar navragen om me heen bij mensen die het ook gedaan hadden of de betreffende dame kenden maakte dat ik dacht het is nu of nooit. Ik sta open voor heel veel, en ik geloof ook in meer dan alleen dit op aarde. Maar dit was wel heel spannend. Tjeezis wat een weerstand. Mijn rationele denken deed hard zijn best om alles te willen begrijpen wat er voorgesteld werd. Puur angst voor het onbekende. Daar werd snel doorheen geprikt, dus gewoon aan de slag. Achteraf was dat de beste manier want dan moest ik wel gaan voelen dat het gewoon werkt. En dat erom heen draaien…je denkt dat het lukt…maar aan het eind zit je toch midden in je gevoel daar waar ze je wil hebben 🙂
Dat was april van dit jaar. Het is nu eind juni. En ik kan je vertellen…vergeet Rasta Rostelli want wat ik de afgelopen maanden heb mogen ervaren en leren daar is hij niets bij. Gisteravond kwam ik thuis van een pittige sessie “plus” inclusief opkalefateren (letterlijk citaat van Nonja) en zat ik met een glim op de bank. Afgemat en gesloopt maar wel met een glim in mijn hart. Bijna 3 maanden knetterhard werken van beide kanten, maar er veranderen dingen in mijn gevoel die ik nooit had durven geloven. Over weerstanden heen gestapt die ik niet voor mogelijk had durven houden. Gevoeld waarvan ik ooit gezegd had dat ik dat besloten had om nooit aan iemand te vertellen. Maar ook voorzichtig gevoeld hoe dat gevoel nu niet meer nodig hoeft te zijn.
Hoe we dat gedaan hebben? Zit ik iedere week in een soort andere wereld in trance terug te gaan naar vorige levens of weet ik veel wat? Nee verre van dat. Zit er (heel oneerbiedig gezegd) een zweefdame tegenover me die vreemd is van enige vorm van rationaliteit? Nee. Maar wel iemand die er écht voor gaat en er voor zorgt dat het goed is, en wat voor mij persoonlijk heel belangrijk: veilig. Voor mij is het een overgave aan haar kunnen, kennis en intuïtie en vertrouwen wat ze op een fijne manier bij mij heeft ‘weten te winnen’. In combinatie met het feit dat ik het niet alleen doe, we doen het samen. En hoe kan ik niet in een paar woorden samen vatten of in een bepaalde vorm. Maar ik weet wel dat het (ondanks mijn eerdere weerstand) perfect past.
In de psychiatrie heb ik veel misstanden gezien. En wordt nog steeds teveel in hokjes en DSM-IV gedacht. Maar dat vinden de zorgverzekeraars duidelijk en fijn (veel werkgevers ook trouwens). Met als gevolg dat ik een behoorlijke investering in mijzelf ook op dat vlak nu mag doen. En dat is het me waard. Daarom vind ik het zo belangrijk dat ook de ‘alternatieve’ (stom woord want het is helemaal niet alternatief) vorm van hulp de positieve aandacht krijgt. De reguliere GGZ heeft nooit voor elkaar gekregen wat in dit geval Nonja wel voor elkaar krijgt. Ben ik er al? Nee. Het gaat zelfs iets langer duren dan ik zelf hoopte (en gepland). Maar ik weet dat ik met de steun van de lieve mensen om me heen er samen met Nonja alle tijd voor kan nemen die er nodig is.
ps. ze heeft ook een facebookpagina waar je je ook kunt aanmelden voor workshops

Met de toekomst naar het Anne Frank museum

Met enige regelmaat kom ik in musea. En dan voornamelijk met dank aan mijn museumkaart. Dat maakt het een stuk aantrekkelijker. Sommige musea bezoek ik met liefde nog een keer, voor de tijdelijke tentoonstelling, of omdat de collectie zo groot is of gewoon omdat het een mooi/interessant museum is. Maar afgelopen zaterdag bezocht ik het Anne Frank Museum voor de tweede keer omdat ik het graag aan de 11-jarig Sam wilde laten zien. Sam heeft recent het dagboek van Anne Frank gelezen (wat ik zelfs niet eens heb) en was duidelijk onder de indruk. Dus vond ik dat een mooie reden om samen naar Amsterdam te gaan en haar laten zien waar het indrukwekkende dagboek geschreven is.

Zelf ben ik heel erg onder de indruk van alles omtrent de tweede wereldoorlog. Documentaires, boeken, films ik moet ze altijd even verwerken want het gaat in me zitten. Dat wetende was ik er op voorbereid dat dit museumbezoek op de wijze, gevoelige Sam toch ook wel een indruk zou maken. Dus goed zorgen voor ons beiden. Het viel me op dat beveiliging door alles wat er in de wereld toch echt versterkt aanwezig is. Wat me ook duidelijk maakt dat dit soort musea er dus ook echt toe doen. En de waarde van bijvoorbeeld het Anne Frank museum (en haar verhaal) werd direct duidelijk toen Sam bij het binnenstappen van de eerste ruimte direct zei: “wauw ik vind het zo bijzonder om hier te zijn”. En dan ben je nog niet eens bij de introductiefilm aangekomen 🙂

sam_annefrankportretAls je door het museum loopt is het eigenlijk allemaal lege kamers, voorzien van foto’s met beschrijving van de ruimte destijds. Voor een 11 jarige die het Anne Frankhuis alleen van ‘ingerichte’ foto’s kent kan het volgens mij tegenvallen en maakt dat kinderen er snel door heen ‘lopen’. Tot je als volwassene het verhaal toelicht met wat je zelf weet van de geschiedenis. Om de blik en beleving te zien veranderen is bijzonder om mee te maken. In één van de kantoren staat een marquette waar ook duidelijk op staat dat alles in het Achterhuis als bewuste wens van Otto Frank leeg is gebleven. Alleen dat al maakte op mij indruk, maar helpt het ook te begrijpen. Door de befaamde kast naar boven, je voelt bijna de spanning die er destijds hing in het huis. En Sam kan bijna niet wachten, beseft zich ook dat de bewoners hun hoofd wel moesten stoten want ze moet zelf bukken in haar enthousiasme naar boven. Om zich direct te realiseren dat heel hard AU (of iets anders) voor de bewoners destijds geen optie was. Omdat dat hun dood kon betekenen.

Boven in de kamer van Otto, Edith en Margot valt ze stil en zie je dat ze voelt dat er in angst geleefd is. De bordjes aan de muur zijn bijna niet interessant tot ze goed kijkt naar de streepjes op de muur. Daar waar Otto zijn kinderen meette. Daar besef ik me plots hoe het dagboek gaat over een meisje waar Sam zich qua ‘gevoelens’ en doen en laten in herkent heeft. Want ze ziet dat zij nu net zo groot is als 20/10. Ze was bijna niet los te trekken, om vervolgens zo in de kamer van Anne te stappen. Het is een lege kamer, maar samen beseffen we hoe ‘rijk’ ze is met een eigen ruimte thuis die ze niet hoeft te delen, laat staan met een vreemde. Het zijn allemaal van die boodschappen die mij heel blij maken, want Sam is onze toekomst en moet de boodschap van Anne Frank doorgegeven worden. Want Anne had met zoveel wat ze schreef gelijk.

“Hoe heerlijk is het, dat niemand een minuut hoeft te wachten met te beginnen de wereld langzaam te doen veranderen!”

Vervolgens komen we uit waar we zien wat er met alle bewoners van het Achterhuis is gebeurd. Daar valt het mij op dat Sam op dat moment de enige ‘jongere’ is die ik die ochtend daar heb gezien. En dat verwondert mij weer, vinden ouders hun kind te jong? Ik was daar in eerste instantie ook bang voor, maar Anne was ook maar een gewoon meisje zoals Sam. Met dezelfde gedachtes alleen opgroeiend in ‘gevangenschap’ en in een wereld die haar niet zichzelf laat zijn om wat ze gelooft. En het Anne Frank huis liet aan Sam dezelfde boodschap zien, een boodschap die Sam later aan haar moeder zal herhalen. Omdat ze zelf ook niet veroordeeld.

sam_anne_singel

Na het verlaten van het Anne Frank huis, waar Sam haar mooie reactie achterliet in het gastenboek, een broodje om energie op te doen, hebben we wat punten van de Anne Frank-app aangedaan. Waar Sam bij het eerste kantoor van Otto Frank aan de Singel 400 nogmaals liet zien hoeveel indruk het dagboek, het museum en het Achterhuis maakt. We lezen de bijbehorende informatie en zien dat het portiek er nog steeds hetzelfde uitziet als de foto van Anne die daar genomen is. Sam gaat op dezelfde plaats als Anne staan, ik maak een foto en nog voor ze bij mij is zie ik dat er iets ogenschijnlijks kleins een grote indruk maakt. Dan zegt ze: ‘ok dit is weer zo bijzonder, ik stond gewoon op dezelfde plek waar Anne ook heeft gestaan, er gaat gewoon een schok door me heen’. Mocht ik ook maar enige twijfel hebben of dit een geslaagde dag was en of het indruk heeft gemaakt dan is dit een antwoord wat je je maar kan wensen. Het verleden zal doorleven in kinderen als Sam. Zolang zij zich beseft wat Anne met onderstaande quote bedoelde en dat Sam zelf niemand veroordeelt op huidskleur, geloof, voorkeur, postuur etc zit het met dit kleine stukje toekomst wel goed.

Eens zal deze verschrikkelijke oorlog toch wel aflopen, eens zullen wij toch weer mensen en niet alleen Joden zijn!

Knijp in mijn wang

Dinsdagavond, ik loop door de ontvangthal van het ziekenhuis. Omdat ik net bij mijn mama, die vandaag geopereerd is, geweest. Al bellend ga ik naar beneden en plof neer op de grote bank die er staat (het is een verademing als je die bank voor jezelf hebt). Even mijn verhaal doen en het gerustgestelde gevoel dat het goed gaat met mijn mama een plekje geven voor ik weer naar buiten ga. En dan valt mijn oog op de informatiekrant “Welkom”. Oh ja daar sta ik in met hoofd en verhaal. Hihi denk ik. Ik heb m allang al gezien (ik heb m zelfs thuis gestuurd gekregen) maar toch moet ik even kijken. Het is geen bijzonder stukje. Maar toch. Een soort van ‘knijp in je wang’ moment. Daar lig je dan (een beetje op de grote hoop eigenlijk). Iedereen die de krant meeneemt zal je zien. Maar het is niet van betekenis voor ze (althans is heb nog niemand gehoord over dat ik er in sta), je bent een anoniem iemand. En toch voel je je een beetje bekend en speciaal. Ik leg m weer terug. Thuis ligt ie al in tweevoud, en de mama heeft m ook al dus waarom meenemen. Toch een soort gek iets om jezelf weer terug te leggen op de stapel. Op de fiets bedenk ik; morgen als ik weer op bezoek ga bij de mama, neem ik er eentje mee naar boven. Wedden dat mijn mama ‘m trots op d’r kastje legt en aan al d’r bezoek en personeel gaat laten zien 🙂

“edit” hier een link naar de pdf van de informatiekrant

Een kort moment…groot geluk

Zaterdagavond ca 19.00, er staan ca 30 lieve mooie mensen, bekend en onbekend, in de stal van de boerderij. Er speelt een jazztrio deuntjes. Overal klinken gezellige geluiden van geklets, gelach en volle glazen. Buiten komt het water met bakken uit de lucht, kinderen rennen over de oprit heen en weer door de regen. Binnen is de keuken ontploft, de vloer van de bijkeuken was schoon, en de huiskamer is ook een kleine chaos. Buiten sta ik, heel eventjes dit alles in mijn eentje te aanschouwen, een kort moment. Een moment wat ultiem geluk in mijn hart brengt. Dat is de zomerboerderijborrel.

(overigens maakte ik na dat hele korte moment een hele charmante buikschuiver op de oprit, zonder al te veel schade gelukkig)