Is de krant al uit?

Dinsdagochtend, vakantie, een mooi moment voor mijn favoriete latte in de stad, de krant erbij en meestal ook mijn schrijfboekje voor de hersenspinsels (of huiswerk). Een soort ritueel, meestal op zaterdag maar in de vakantie mag het extra. Meestal is het rustig, omdat ik voor de grote drukte uit ben en ga ik op mijn vaste plekje zitten. Het enige verschil is dat het nu dinsdag is. Dus andere mensen wat ook wel weer eens leuk is. Jas uit, tas op de bank, krant gepakt (deze ligt vers op de leestafel) en latte besteld.

Terwijl ik appjes stuur vraagt een klant of ik klaar ben met de krant. ‘Sorry, ik ga hem zo lezen’. Geen probleem. Mijn latte wordt gebracht ik wil mijn telefoon opzij leggen en er stopt iemand bij mijn tafeltje. Maakt aanstalten om de krant te willen pakken en vraagt of hij de krant kan pakken. ‘Sorry, ik ga hem zo lezen’ antwoord ik weer vriendelijk. ‘Oh maar hij ligt op zijn kop’ is de reactie. ‘Helaas, als ik hem uit heb mag je hem gerust lezen’ waarop ik de teleurstelling bijna kan voelen. Vervolgens pakt hij een andere krant, en vraagt of hij aan de tafel naast mij mag zitten. Ja hoor waarom niet is mijn antwoord. Ondertussen heb ik al een blik met vraagtekens uitgewisseld met de dame die vandaag de barista is. Ik laat het gaan en kruip in mijn wereldje. Latte op, krant gelezen en ik pak mijn schrijfboekje erbij.

Naast mij zit de meneer nog steeds in zijn andere krant. En aangezien ik ook het soms irritant vind als ik in ‘mijn moment’ gestoord wordt laat ik hem. De krant ligt opgevouwen en mijn net aangeschoven buurvrouw vraagt of ze krant kan lezen. Tuurlijk geen probleem. Na 5 minuten legt ze hem weg en begint over alle ellende. Waarop ik bijna in een gesprek beland over 10 geloofstromingen in Israel en God met een kleine of grote g. Oef nee. Ik duik terug in mijn wereldje. Vervolgens staat mijn buurman op en mijn buurvrouw groet hem, ze kennen elkaar blijkbaar. ‘Is je krant uit?’ vraagt zij, hij bromt terug ‘Ja hoor, maar het is geen echte krant, het is het AD en dat is Rotterdams dus dat zegt genoeg’. Waarop ik mijn opmerking ‘wat maakt dat nu uit’ in want ik had al geen punten bij deze meneer gescoord. Hij vervolgt; ‘mijn krant was niet beschikbaar, die was iemand anders aan het lezen’. Ik tel tot 10, want ik ben niet altijd even scherp en genuanceerd, en ik had zojuist tegen de dame naast mij gezegd, dat ik het in de huidige wereld op dit moment belangrijk vind dat we wat extra liefde onderling de wereld in sturen. Dus ik hield wijselijk mijn mond. En verwonderd dook ik terug in mijn wereldje.

Advertenties

Met de toekomst naar het Anne Frank museum

Met enige regelmaat kom ik in musea. En dan voornamelijk met dank aan mijn museumkaart. Dat maakt het een stuk aantrekkelijker. Sommige musea bezoek ik met liefde nog een keer, voor de tijdelijke tentoonstelling, of omdat de collectie zo groot is of gewoon omdat het een mooi/interessant museum is. Maar afgelopen zaterdag bezocht ik het Anne Frank Museum voor de tweede keer omdat ik het graag aan de 11-jarig Sam wilde laten zien. Sam heeft recent het dagboek van Anne Frank gelezen (wat ik zelfs niet eens heb) en was duidelijk onder de indruk. Dus vond ik dat een mooie reden om samen naar Amsterdam te gaan en haar laten zien waar het indrukwekkende dagboek geschreven is.

Zelf ben ik heel erg onder de indruk van alles omtrent de tweede wereldoorlog. Documentaires, boeken, films ik moet ze altijd even verwerken want het gaat in me zitten. Dat wetende was ik er op voorbereid dat dit museumbezoek op de wijze, gevoelige Sam toch ook wel een indruk zou maken. Dus goed zorgen voor ons beiden. Het viel me op dat beveiliging door alles wat er in de wereld toch echt versterkt aanwezig is. Wat me ook duidelijk maakt dat dit soort musea er dus ook echt toe doen. En de waarde van bijvoorbeeld het Anne Frank museum (en haar verhaal) werd direct duidelijk toen Sam bij het binnenstappen van de eerste ruimte direct zei: “wauw ik vind het zo bijzonder om hier te zijn”. En dan ben je nog niet eens bij de introductiefilm aangekomen 🙂

sam_annefrankportretAls je door het museum loopt is het eigenlijk allemaal lege kamers, voorzien van foto’s met beschrijving van de ruimte destijds. Voor een 11 jarige die het Anne Frankhuis alleen van ‘ingerichte’ foto’s kent kan het volgens mij tegenvallen en maakt dat kinderen er snel door heen ‘lopen’. Tot je als volwassene het verhaal toelicht met wat je zelf weet van de geschiedenis. Om de blik en beleving te zien veranderen is bijzonder om mee te maken. In één van de kantoren staat een marquette waar ook duidelijk op staat dat alles in het Achterhuis als bewuste wens van Otto Frank leeg is gebleven. Alleen dat al maakte op mij indruk, maar helpt het ook te begrijpen. Door de befaamde kast naar boven, je voelt bijna de spanning die er destijds hing in het huis. En Sam kan bijna niet wachten, beseft zich ook dat de bewoners hun hoofd wel moesten stoten want ze moet zelf bukken in haar enthousiasme naar boven. Om zich direct te realiseren dat heel hard AU (of iets anders) voor de bewoners destijds geen optie was. Omdat dat hun dood kon betekenen.

Boven in de kamer van Otto, Edith en Margot valt ze stil en zie je dat ze voelt dat er in angst geleefd is. De bordjes aan de muur zijn bijna niet interessant tot ze goed kijkt naar de streepjes op de muur. Daar waar Otto zijn kinderen meette. Daar besef ik me plots hoe het dagboek gaat over een meisje waar Sam zich qua ‘gevoelens’ en doen en laten in herkent heeft. Want ze ziet dat zij nu net zo groot is als 20/10. Ze was bijna niet los te trekken, om vervolgens zo in de kamer van Anne te stappen. Het is een lege kamer, maar samen beseffen we hoe ‘rijk’ ze is met een eigen ruimte thuis die ze niet hoeft te delen, laat staan met een vreemde. Het zijn allemaal van die boodschappen die mij heel blij maken, want Sam is onze toekomst en moet de boodschap van Anne Frank doorgegeven worden. Want Anne had met zoveel wat ze schreef gelijk.

“Hoe heerlijk is het, dat niemand een minuut hoeft te wachten met te beginnen de wereld langzaam te doen veranderen!”

Vervolgens komen we uit waar we zien wat er met alle bewoners van het Achterhuis is gebeurd. Daar valt het mij op dat Sam op dat moment de enige ‘jongere’ is die ik die ochtend daar heb gezien. En dat verwondert mij weer, vinden ouders hun kind te jong? Ik was daar in eerste instantie ook bang voor, maar Anne was ook maar een gewoon meisje zoals Sam. Met dezelfde gedachtes alleen opgroeiend in ‘gevangenschap’ en in een wereld die haar niet zichzelf laat zijn om wat ze gelooft. En het Anne Frank huis liet aan Sam dezelfde boodschap zien, een boodschap die Sam later aan haar moeder zal herhalen. Omdat ze zelf ook niet veroordeeld.

sam_anne_singel

Na het verlaten van het Anne Frank huis, waar Sam haar mooie reactie achterliet in het gastenboek, een broodje om energie op te doen, hebben we wat punten van de Anne Frank-app aangedaan. Waar Sam bij het eerste kantoor van Otto Frank aan de Singel 400 nogmaals liet zien hoeveel indruk het dagboek, het museum en het Achterhuis maakt. We lezen de bijbehorende informatie en zien dat het portiek er nog steeds hetzelfde uitziet als de foto van Anne die daar genomen is. Sam gaat op dezelfde plaats als Anne staan, ik maak een foto en nog voor ze bij mij is zie ik dat er iets ogenschijnlijks kleins een grote indruk maakt. Dan zegt ze: ‘ok dit is weer zo bijzonder, ik stond gewoon op dezelfde plek waar Anne ook heeft gestaan, er gaat gewoon een schok door me heen’. Mocht ik ook maar enige twijfel hebben of dit een geslaagde dag was en of het indruk heeft gemaakt dan is dit een antwoord wat je je maar kan wensen. Het verleden zal doorleven in kinderen als Sam. Zolang zij zich beseft wat Anne met onderstaande quote bedoelde en dat Sam zelf niemand veroordeelt op huidskleur, geloof, voorkeur, postuur etc zit het met dit kleine stukje toekomst wel goed.

Eens zal deze verschrikkelijke oorlog toch wel aflopen, eens zullen wij toch weer mensen en niet alleen Joden zijn!

De vrouw woont er niet meer…

IMG_20140306_143037Iedere ochtend (althans daar ga ik van uit) stond ze in de keuken. Ik denk dat ze zichzelf dan aan het opfrissen was. Vanaf mijn werkplek kon ik haar zien staan, of door de achterkamers van het huis zien schuifelen. Dat is in ieder geval vier jaar geweest. Zolang werk ik nu waar ik werk. En het beeld van de oude vrouw met lange witte sluike haren kan ik bijna uit tekenen. Althans, ik zou niet weten of ik haar zou herkennen op straat. Maar ze was een vertrouwd gezicht als ik ’s ochtends even naar buiten mijmerde. Ik kan me niet heugen of ik haar ook ’s middags heb zien rond schuifelen. Dat kan ook goed komen doordat ik het idee heb dat ik ’s ochtends meer mijmer dan ’s middags.

Vorige week mijmerde ik en plots schrok ik. Zag ik daar dozen staan. Waar is de spiegel die voor het raam stond? Wie lopen er rond in haar huis. De ramen staan allemaal open (dat stonden ze nooit). De oude vrouw was er niet. Nu een week verder wordt er gesloopt en lopen er mannen rond met stofkapjes voor hun mond. De oude vrouw is er niet meer, zou ze er helemaal niet meer zijn? Of zou ze naar een kleiner huisje verhuisd zijn? Eigenlijk voel ik me een soort van schuldig, ik heb het helemaal niet gemerkt dat ze niet meer rond schuifelde of zichzelf op stond te frissen. Best gek hoe zo’n beeld vertrouwd raakt. Dag oude vrouw, ik hoop dat het je goed gaat waar je nu ook bent!

Twee pakken suiker

Tja daar zit je dan, je hebt wereldkundig gemaakt dat je de 20 kg die je kwijt was en weer gevonden hebt weer kwijt gaat raken. Je gooit het eruit, en de hele wereld valt eigenlijk over je heen. Diep respect van een ieder. Mooi! Maar je moet het nog zelf doen. Want dat is ook de insteek. Dit keer geen gedoe met anderen, gewoon zelf, een trap onder mijn kont en gaan. Als iemand in negen maanden kan trainen naar een marathon tsss nou dan moet die 20 kg een peuleschil voor mij zijn. Been there, done that (no tshirt).

Er kleeft alleen een klein nadeel aan het hele wereldkundig maken. Iedereen heeft zijn/haar advies wel klaar staan. En het is zo goed bedoeld dat weet ik echt. Maar als je geen koekje wilt, of dat stuk chocola (zonder moeite overigens) afslaat komt altijd de vraag: Oh ben je aan de lijn, doe je een dieet and so on. Zucht. Nee lieve mensen ik laat gewoon zoveel mogelijk alle meuk links liggen en ga een rondje fietsen. Omdat ik echt zo niet geloof in diëten , hoppa 10 kilo eraf, de hand in de snoeppot en nou moe het zit er weer aan. Sorry daar pas ik voor. Het valt of staat (in mijn geval, en vele met mij) met bewust eten, regelmaat, en bewegen! Van die bank af met mijn kont. Het is makkelijk gezegd, want ik ben een emotie-eter, een vervelings-eter, een gezelligheidseter en kan echt zo geen zin hebben om te sporten. Sinds (bijna) een maand heb ik de knop omgezet, het is echt heel makkelijk. Ja ik heb trek soms in hele foute dingen, en geen zin om op de fiets te stappen, maar ik weet ook dat het blije stofjes aanmaakt als ik wel ga.

Helaas blijf je steeds een soort van opboksen tegen de goed bedoelde adviezen, dieet dit, voedingsboek dit, het aankijken als ik een liga eet (ehm hallo mag ik nog wel iets eten), gut hebben we nu nooit meer koek bij de thee.  Of zelfs  de meest lullige kleinerende opmerkingen heb ik doorstaan, zonder ook maar één greep naar chocola. Dat is wat me sterkt in de (weinige) momenten dat ik even moet slikken omdat ik het soms zat ben alle goedbedoelde adviezen. Dus houd je soms wijselijk mond als je wilt vertellen dat je afgelopen week 2 pakken suiker kwijt bent geraakt, en ben ik van binnen een heel blij trots eikeltje.

Jij kunt het!

Kijk het filmpje en je hebt het bewijs dat niets je tegen hoeft te houden en dat jij het ook kunt.

Voorjaar 2009: na het verwijderen van mijn galblaas bleef ik onverklaarbare klachten houden. Na een maagonderzoek zei de arts; grote kans dat als u afvalt dat dat weg zal trekken. Alarmbellen, mijn lijf waarschuwt me! Afvallen dan maar. Afspraak met voedingsdeskundige gemaakt voor direct na de vakantie. Nog één week stond ik mijzelf toe alles te eten waar ik trek in had op vakantie. Bij terugkomst direct aan de bak, verplicht op de weegschaal, vijf keer in de week sporten. Hop na week 1 was ik 5 kilo kwijt… na een half jaar 20 kilo (de lichamelijke klachten al bij 5 a 10 kilo).

Toen heb ik alles losgelaten, emotie-eten, och joh dat kan wel, morgen weer sporten…het voor velen bekende riedeltje, want al wat gebeurde:  geen sportschool en morgen werd overmorgen. In de tussentijd hard aan mijzelf gewerkt. Om een leuker mens voor mijzelf en mijn omgeving te worden. Dat lukte. Kostte veel energie en tijd. Maar het effect was er.  Helaas zaten de kilo’s er ook weer aan. De sociale controle op het sporten en eten was weg (en commentaar op mijn eetpatroon vond ik op zijn zachtst gezegd niet leuk). De welbekende spiegel die je jezelf stilletjes voor houdt maar niet durft te horen van een ander. Maar ook weer de drempel en jezelf omlaag praten op lichamelijk vlak. De teleurstelling in jezelf.

Tot een paar dagen terug, ik zag bovenstaande video en het opende werkelijk mijn ogen (en traanbuizen). Vloekend op mijzelf, en vol bewondering voor deze man. Alle excuses van een marathon zal ik nooit kunnen (niet dat ik de behoefte voel), die dam-tot-dam zal ik geen tweede keer lopen want…, ik ben te zwaar voor echt heel intensief sporten etc. etc. Allemaal overboord. Je praat jezelf het gevoel aan dat je niet mee kan doen op de sportschool omdat je niet het ‘sociaal wenselijke postuur’ hebt voor bijvoorbeeld sporten.Zo kan ik er nog wel meer op noemen.

Het was het filmpje wat ik nodig had om het in te zien. Geen sociale aspecten van de buitenwereld. Die 20 kilo die ik kwijt was geraakt, en weer terug had gevonden gaan er af, maar nu zo vreselijk gemotiveerd vanuit mijzelf. Omdat ik weet dat ik me er zoveel lekkerder door ga voelen op zoveel vlakken. En ik hoef het niet helemaal alleen te doen, de blik in de ogen van mijn Lief toen ik dit aangaf was voor mij genoeg.

Het feit dat ik dit opschrijf is een hele grote stap, de spreekwoordelijke spiegel en schaamte. Puur en alleen omdat ik hoop dat ik het verschil kan maken voor die ander die dit leest stap ik over mijn eigen drempel heen. Net zoals de video van Roger dat effect bij mij had. De schaamte voorbij.

De schaatser Shani Davis heeft lange tijd een foto van Erben Wennemars op zijn koelkast gehad. Omdat hij dan telkens wist welk doel hij voor ogen had. Een betere stimulans was er niet voor hem. Helaas kan ik mijn tablet niet op mijn koelkast hangen. Maar een screendump komt op het keukenkastje (die is op ooghoogte namelijk)!