Een touwtje, blauwe briefjes en twinkels

Toen ik met therapie begon hebben we een traumalijn gemaakt. Letterlijk een touwtje op de grond met daarop allemaal briefjes met onderwerpen die in mijn systeem zitten en waar ik last van heb in het dagelijks leven en in wie ik ben. Als je het lijntje in eerste instantie ziet, ziet het er niet bijzonder uit. Het ziet er zelfs een beetje maf uit voor een buitenstaander en als je de briefjes als buitenstaander leest zou het weinig zeggen, of zouden sommige thema’s niet als iets vervelends beschouwd kunnen worden. Maar ze liggen niet voor niets op mijn traumalijn. Iedere keer als we als een ‘situatie/briefje’ opgeruimd hebben dan gaat het briefje eraf en zo houd je aan het einde een leeg touwtje over (benieuwd wat ik daar mee ga doen :-))
 
Op mijn touwtje lagen ook verjaardagen van vroeger, toen ik nog een kleine Sabine was, verjaardagen waar ik een vervelend gevoel bij had. Omdat er iets gebeurd was, of omdat er rondom de verjaardag gedoe was met mijn vader. Was het niet dat mijn vader zijn belofte niet nakwam dan was het wel dat er ruzie of verdriet om was. Verjaardagen zijn een mooi moment om samen te zijn en om te delen met elkaar. Dat gevoel heb ik niet echt meegekregen maar wilde ik wel altijd graag. Maar zolang ik me kan heugen word ik altijd ultiem verdrietig wakker op mijn verjaardag, een soort eenzaam, leeg gevoel. Daarna kan ik altijd wel gewoon jarig zijn en is dat gevoel weg. Maar het was zolang ik me kon heugen het gevoel waar mijn dag mee begon. En dat is niet de beste start van je dag.
 
In het voorjaar hebben we de briefjes die bij de verjaardagen hoorde gedaan. Door eerst het gevoel op te roepen wat er bij hoort, en dat is niet heel erg gezellig, voel je het oude gevoel van toen opnieuw. Vervolgens haal je met behulp van traumatechniek (denk aan EMDR) het oude gevoel weg en zet je er een nieuw positief gevoel voor in de plaats. Zo dus ook met de verjaardagen in mijn geval. Op het moment dat ik hier aan begon, dacht ik yeah right, maar het werkt. Het gevoel neemt af of verdwijnt waardoor ik anders tegen de situaties aan ga kijken en het vervelende gevoel in veel situaties helemaal los kan laten. Waardoor er ruimte komt voor ander positief gevoel en je situaties niet meer meedraagt op een manier die altijd (onbewust) invloed heeft, dat blijkt het befaamde loslaten waar men het tegenwoordig over heeft. Zo ook met de verjaardagen, het zat minder in mijn systeem. En het was ‘goed’ zo.
Afgelopen zaterdag was ik jarig. Maar ik stond er de avond vooraf helemaal niet stil bij dat gevoel, dat had al een teken kunnen zijn. Dat ik ’s ochtends wakker werd had ik een raar gevoel, een gevoel wat ik niet kende. Om me te beseffen he, het is vandaag mijn geboortedag, ik ga vanmiddag met Astrid samen hightea doen. En ik krijg, terwijl ik onder mijn rode dekbed lig (goed geaard), een glim op mijn gezicht en draai me nog een keer om. Om me vervolgens te beseffen dat ik niet verdrietig ben. Geen tranen. Geen leeg gevoel. Niets. Alleen maar een soort blije twinkels (zo noemen we ze maar voor het gemak). Waardoor ik uit verbazing bijna in paniek raak. Want dit kan helemaal niet begin ik te beredeneren. Maar een half uur later was er nog steeds geen verdriet maar wel die glim. Wauw. Dit is dus het effect op de (semi) langere termijn van het opruimen van ogenschijnlijk kleine dingen maar die wel al mijn hele leven invloed hebben. En dat voelt heel voorzichtig best gaaf.
 
Dat ik begon met dit traject heb ik (en mensen om me heen) met scheve ogen naar sommige dingen gekeken. En toen Nonja dit voorstelde dacht ik yeah right, briefjes op een touwtje en dit ga jij met lijntjes trekken uit mijn systeem halen, nou succes. Maar ik moest al heel snel toegeven, het werkt. Zelfs een half jaar later in een situatie waarin ik niet had verwacht dat het invloed op zou hebben. Tuurlijk spelen er meer dingen mee die van invloed zijn. Maar de basis ligt bij mij. Mijn basisgevoel bij mijn verjaardag is veranderd. Dat is het belangrijkste. Oude gevoelens over situaties die verdriet doen, die al jaren van invloed zijn, het is te veranderen. Er iets positiefs voor in de plaats te zetten. Het kost soms veel energie en tijd. Maar dit soort ‘overwinningen’ geven het geloof dat ik op kan ruimen wat al zo lang in mijn systeem zit en dat ik de regie krijg over wat ik voel bij situaties.

Platgeslagen mug

keep-calm-and-do-yoga-301Bijgaand een fragment uit een conversatie via Whatsapp: “jaja leg mij dubbelgevouwen in een yoga houding en je krijgt me er niet meer uit. Ik ga wel iets anders doen…Joh Sab echt niet, volgens mij is het iets waar jij iets aan gaat hebben en wat je heel erg goed gaat doen”. Vervolgens sta ik tegen mijn eigen verwachting in 3 uur later op een paars matje voor een grote spiegelwand, mij in eerste instantie af te vragen wat ik daar in hemelsnaam doe. Ietwat ongemakkelijk want ik heb zo’n hekel aan spiegelwanden en deze had ik even niet ingecalculeerd bij het accepteren van het aanbod. Maar ik sta er, of beter gezegd ‘lig’.

De eerste tien minuten ‘ademhalen’, ja ja denk ik terwijl ik naar buiten kijk en de vogeltjes blij hoor fluiten. Op commando Zen zijn, echt niet en mijn hoofd verzet. Dikke serie buikspieroefeningen, oh dat kan ik en doe braaf mee. Pfft piece of cake, ik hoor het mijzelf nog denken. Om vervolgens in houdingen te staan waar ik me echt zo vreselijk ongemakkelijk in voel. Met een hartslag en ademhaling die heel goed bij hardlooptraining passen. Ik ervaar de cobra, de neerwaartse hond, zonnegroeten etc etc. Om 1,5 uur later half dood en met het zweet op mijn rug klaar te zijn…ga ik dit nog een keer doen is de vraag die door mijn hoofd dwaalt. Besef me dat er echt houdingen zijn waar ik letterlijk niet uit kom. Want na één keer is het mij direct duidelijk dat dit lichaamsbeweging op een totaal andere manier is. Ooit een blauwe maandag twee lessen gedaan en bodybalance op de sportschool. Maar dat haalt het niet hierbij. Waarschijnlijk ligt dat ook aan mijzelf, meer rust en veel bewustere keuze in een totaal andere fase van mijn leven. Ondanks dat ik het best spannend vind neem ik het aanbod van vier weken uitproberen aan.

Inmiddels ben ik er achter dat ik zonder moeite buikspieroefeningen kan doen. Maar er is een verschil tussen 50 crunches met power doen of 10 stuks waarbij je dat op een zachte manier doet  en extra bewust bent van wat die 10 stuks met je doen. En dan heb ik het nog niet eens over alle andere houdingen waar ik mijzelf toch in blijk te kunnen manoeuvreren zonder dat ik soms bijna zelf merk. Of dat als ik wel de rust neem ik even later wel mijn been in een bocht krijg waar van ik dacht dat fysiek onmogelijk was. Het is 1,5 uur lang voor mijzelf de lat lager leggen, iedere vezel van mijn tenen tot mijn vingers te voelen en te bewegen. Om er vervolgens achter te komen, dat met rust en niet vechten tegen jezelf ik meer kan dan ik zelf dacht te durven. Inmiddels zie ik het vloeiende van een zonnegroet en ben ik er van overtuigd dat er voor mij iets te halen valt. Dus ga ik met mijzelf de uitdaging aan om in ieder geval “de platgeslagen mug tegen de autoruit” toch echt een keer thuis voor te kunnen doen. Sab doet aan Yoga!

Jij kunt het!

Kijk het filmpje en je hebt het bewijs dat niets je tegen hoeft te houden en dat jij het ook kunt.

Voorjaar 2009: na het verwijderen van mijn galblaas bleef ik onverklaarbare klachten houden. Na een maagonderzoek zei de arts; grote kans dat als u afvalt dat dat weg zal trekken. Alarmbellen, mijn lijf waarschuwt me! Afvallen dan maar. Afspraak met voedingsdeskundige gemaakt voor direct na de vakantie. Nog één week stond ik mijzelf toe alles te eten waar ik trek in had op vakantie. Bij terugkomst direct aan de bak, verplicht op de weegschaal, vijf keer in de week sporten. Hop na week 1 was ik 5 kilo kwijt… na een half jaar 20 kilo (de lichamelijke klachten al bij 5 a 10 kilo).

Toen heb ik alles losgelaten, emotie-eten, och joh dat kan wel, morgen weer sporten…het voor velen bekende riedeltje, want al wat gebeurde:  geen sportschool en morgen werd overmorgen. In de tussentijd hard aan mijzelf gewerkt. Om een leuker mens voor mijzelf en mijn omgeving te worden. Dat lukte. Kostte veel energie en tijd. Maar het effect was er.  Helaas zaten de kilo’s er ook weer aan. De sociale controle op het sporten en eten was weg (en commentaar op mijn eetpatroon vond ik op zijn zachtst gezegd niet leuk). De welbekende spiegel die je jezelf stilletjes voor houdt maar niet durft te horen van een ander. Maar ook weer de drempel en jezelf omlaag praten op lichamelijk vlak. De teleurstelling in jezelf.

Tot een paar dagen terug, ik zag bovenstaande video en het opende werkelijk mijn ogen (en traanbuizen). Vloekend op mijzelf, en vol bewondering voor deze man. Alle excuses van een marathon zal ik nooit kunnen (niet dat ik de behoefte voel), die dam-tot-dam zal ik geen tweede keer lopen want…, ik ben te zwaar voor echt heel intensief sporten etc. etc. Allemaal overboord. Je praat jezelf het gevoel aan dat je niet mee kan doen op de sportschool omdat je niet het ‘sociaal wenselijke postuur’ hebt voor bijvoorbeeld sporten.Zo kan ik er nog wel meer op noemen.

Het was het filmpje wat ik nodig had om het in te zien. Geen sociale aspecten van de buitenwereld. Die 20 kilo die ik kwijt was geraakt, en weer terug had gevonden gaan er af, maar nu zo vreselijk gemotiveerd vanuit mijzelf. Omdat ik weet dat ik me er zoveel lekkerder door ga voelen op zoveel vlakken. En ik hoef het niet helemaal alleen te doen, de blik in de ogen van mijn Lief toen ik dit aangaf was voor mij genoeg.

Het feit dat ik dit opschrijf is een hele grote stap, de spreekwoordelijke spiegel en schaamte. Puur en alleen omdat ik hoop dat ik het verschil kan maken voor die ander die dit leest stap ik over mijn eigen drempel heen. Net zoals de video van Roger dat effect bij mij had. De schaamte voorbij.

De schaatser Shani Davis heeft lange tijd een foto van Erben Wennemars op zijn koelkast gehad. Omdat hij dan telkens wist welk doel hij voor ogen had. Een betere stimulans was er niet voor hem. Helaas kan ik mijn tablet niet op mijn koelkast hangen. Maar een screendump komt op het keukenkastje (die is op ooghoogte namelijk)!

Keuzestress op het toilet?

Eigenlijk hoef ik hier helemaal geen antwoord op. Dat moet je lekker voor jezelf weten. Normaal denk ik daar ook niet over na. Maar vandaag werd ik tot die overpeinzing gedwongen. Per ongeluk nam ik de ‘verkeerde’ deur en belandde ik zomaar op een meerkeuze-toilet. Het begon al met een verwarmde bril. Dat is al een grote nee. Dat geeft een zeer ongemakkelijk en onhygiënisch gevoel. Maar nog ongemakkelijker werd ik bij het zien van de keuzes waar dit toilet mij (ongevraagd) toe dwong. In mijn geval maakte dit dat ik niet wist hoe snel ik de deur weer achter mij dicht kon trekken. Iets in mij vermoed dat dat juist niet bedoeling is. Maar ik laat het aan mij voorbij gaan. Mocht je de behoefte hebben bij Fabel’s in Bergen kun je voor bovenstaande terecht (de menukaart is overigens wel een aanrader).