Dansen op recept

Hard werken aan jezelf, om de (nog) betere versie van jezelf te worden. Dat kost tijd, energie en in mijn geval ook huiswerk. Dit naast al wat ik voor mijn kiezen krijg iedere week op emotioneel vlak. Nooit verwacht dat ik dat ooit mee zou krijgen. Maar inmiddels hoort het erbij en neem ik telkens met Astrid door wat ik nu voor iets nieuws mee heb gekregen. Om een klein idee te krijgen wat er zoal bij zit, affirmaties, de eerste keer dacht ik ja hoor ik ga een beetje hardop zinnen ‘opzeggen’. Inmiddels horen ze erbij en begin ik eindelijk te voelen wat ze doen. Dan hebben we ook nog resoneeroefeningen; eigenlijk hetzelfde, ook hardop zinnen opzeggen. Alleen echt om je oude patronen op het onbewuste niveau te doorbreken (volgens mij, toch Nonja?). En die zijn écht soms heul stom om te doen. Lees: een spiegel van het onbewuste aan het bewuste. Of EFT (google dat maar) oefeningen waarbij je op je energiepunten ‘klopt’. En zo is er nog meer variatie aan opdrachten, iedere keer weer een verrassing. Het klinkt oneerbiediger dan het is, maar volgens mij moet je het gedaan hebben om het een beetje te snappen (althans ik wel).

Maar de klapper is wel: dansjes doen. Yeah right dacht ik. Dansjes doen, ik huppel soms al door de kamer, al tanden poetsend (af te raden), of ben overtuigd dat ik echt de tekst heel goed ken van dat Braziliaanse zomernummer. Maar nee het is echt waar, 7 weken lang, 4x per dag, bij voorkeur aangevuld met live. Hoppa, ik kon aan de bak. Aangezien ik op 40e fanatieker ben met mijn huiswerk dan op 16e…braaf een Spotify-lijstje aangemaakt (tips zijn welkom). Alleen het waarom had ik echt nog niet op mijn netvlies. Het enige wat ik kon bedenken was dat het je blij moest maken. We hadden al bedacht dat als we al mijn huiswerk zouden combineren dat we dan op een Kabouter Plop dansje uit zouden komen. Hilariteit alom natuurlijk. Na 3 dagen had ik door wat het doel was van de dansjes (kost wat logistieke planning die dansjes). Het anders in je lichaam gaan zitten, dus alle spanning loslaten (dacht ik even dat al dat sporten daar wel voor zorgde, niet dus). Totaal uit de huidige situatie komen, er iets anders voor in de plaats zetten. Of na je velletjes huiswerk gewoon iets totaal anders doen zodat je dat even helemaal loslaat, waardoor het volgens mij dus ook weer beter doorwerkt. En ik kan nog wel meer noemen.

Vorige week stond ik in de stromende regen bij Haarlem Jazz met een vriendin en het deerde niet, de wereld om ons heen bestond niet wij waren ‘mijn huiswerk’ aan het doen. Dik afgevinkt door haar. Of wat dacht je van een dagje weg en dan echt niet van plan zijn om op de camping dansjes te gaan doen (er zijn echt grenzen). Dus dan het lijstje aan in de auto en dan maar gewoon op alternatieve manier je huiswerk doen. En aangezien de muzieksmaak van mijn lief en mij uiteenloopt zag ik vaak een hoofd schudden naast mij 🙂 Inmiddels krijg ik spontaan mensen die aanbieden om met mij een avondje te gaan dansen. Of die besluiten om mijn huiswerk ook maar gewoon voor zichzelf te gaan doen (1x per dag). Ben ik aan het speuren naar de fijne bandjes in de buurt. Is er een heel leuk lijstje met reacties van mensen op wat het ultieme dansnummer is (ik sta nog steeds open voor suggesties). Om vervolgens zondag mijn trainer de moves van Dee-Lite te zien doen in het bos. Met andere woorden, het is het beste huiswerk so far. En niet alleen voor mij blijkt. Hoewel ik vandaag volledig mijn huiswerk verzaakt heb, ik heb op een giga luchtkussen staan springen. Dat topt echt alle muziekjes. Het hele luchtkussen voor mij alleen! Als een blij kind stuiterde ik heen en weer. En die mensen die na mijn stuiter aan kwamen…die twijfelden. Maar uiteindelijk stonden ze er toch ook op. Hulde. Zo neem ik iedereen mee in mijn huiswerk, en wordt het weer een stukje makkelijker.

Hoe gaat het met je?

Hoe beantwoord je de vraag “Hoe gaat het met je?” of “Hoe voel je je?” als je je eigenlijk niet zo goed weet wat “normaal” is. De laatste maanden ben ik hard met mijzelf aan het werk en dat gaat met pieken en dalen, vallen en opstaan. In die periode ben ik ook meer gaan toegeven aan het feit dat ik me even niet zo tof voelde. En dat ook wat meer gaan delen. Wat voor mijzelf helpt en ook voor mijn omgeving.

Als ik me niet helemaal 100% voel dan betekent dat niet dat ik alleen maar op de bank lig met een dekentje. Of dat ik huilend wegkruip voor de wereld. Want als ik namelijk ga zeggen dat ik me gewoon even niet helemaal 100% voel dan weet men vaak al niet meer wat te zeggen. Maar wat moet ik dan wel zeggen? Wat is een normaal gevoel? Op dit moment wordt er zo hard aan mijn gevoel getrokken dat ik het zelf echt soms even niet meer weet. En vraag het me vooral niet als ik net van (hypno) therapie kom want dan dat staat de wereld meestal helemaal op zijn kop.

Zelf vind ik dat niet zo erg, maar de wereld om mij heen (die net iets verder weg staat dan de eerste cirkel) weet daar vaak niet zo goed mee om te gaan heb ik het idee. Kop op, schouders eronder, morgen schijnt de zon weer zijn veel gehoorde (goedbedoelde) reacties. Maar ik zet mijn schouders er al onder, de zon hoeft niet te schijnen want in de regen kan ik ook plezier hebben. Ik voel me gewoon even niet gezellig. Wat niet betekend dat ik niet gezellig kan doen of plezier kan hebben. Het leven is gewoon niet altijd hoera of goed.

Vorige week had ik zo’n dag. Dan wordt ik al met een brok in mijn keel wakker en is naar mijn werk gaan best al een ding om te doen, nadat ik mijzelf uit bed sleep. Maar ik had een verheugje in het verschiet, ik zou thee en dimsum gaan ‘doen’ in de stad met een vriendin. Dus even door de ochtend heen bikkelen was mijn motto. Toen ging het hard regenen, liep de ochtend wat stroever dan ik eigenlijk wilde (maar wel had kunnen verwachten natuurlijk) dus wilde ik eigenlijk niet en gewoon onder een deken. Tegen vriendin gezegd dat ik me niet 100% voelde en dat de regen ook niet meehielp. Waarop ze duidelijk liet merken erop uit te willen, er zijn paraplu’s en de regen zou afnemen, was haar positieve duw in de rug. Normaal zou ik op de bank in mijn pyjama zijn gekropen met mijn eigen indoor virtuele regenbui. Nu met de subtiele motivatie toch op stap en de regen werd minder, het buitenzijn was prettig, fijne wandelkeuvels en het was goed dat ik me niet 100% voelde. Om vervolgens na een semi-droge wandeling met haar en hond, thee met dimsums, mooie gesprekken, thuis te komen met een beter gevoel.

Hoe ik me voelde daarna? Ik weet het niet, nog niet normaal, maar wat is normaal. Maar wel beter ondanks dat ik me nog niet 100% voelde. Misschien wil ik me ook wel niet normaal voelen. Voel ik me zoals ik me voel. En dan kan ik ook plezier hebben en genieten. Alleen misschien net even anders dan dat je ‘normaal’ van me verwacht.

De vrouw woont er niet meer…

IMG_20140306_143037Iedere ochtend (althans daar ga ik van uit) stond ze in de keuken. Ik denk dat ze zichzelf dan aan het opfrissen was. Vanaf mijn werkplek kon ik haar zien staan, of door de achterkamers van het huis zien schuifelen. Dat is in ieder geval vier jaar geweest. Zolang werk ik nu waar ik werk. En het beeld van de oude vrouw met lange witte sluike haren kan ik bijna uit tekenen. Althans, ik zou niet weten of ik haar zou herkennen op straat. Maar ze was een vertrouwd gezicht als ik ’s ochtends even naar buiten mijmerde. Ik kan me niet heugen of ik haar ook ’s middags heb zien rond schuifelen. Dat kan ook goed komen doordat ik het idee heb dat ik ’s ochtends meer mijmer dan ’s middags.

Vorige week mijmerde ik en plots schrok ik. Zag ik daar dozen staan. Waar is de spiegel die voor het raam stond? Wie lopen er rond in haar huis. De ramen staan allemaal open (dat stonden ze nooit). De oude vrouw was er niet. Nu een week verder wordt er gesloopt en lopen er mannen rond met stofkapjes voor hun mond. De oude vrouw is er niet meer, zou ze er helemaal niet meer zijn? Of zou ze naar een kleiner huisje verhuisd zijn? Eigenlijk voel ik me een soort van schuldig, ik heb het helemaal niet gemerkt dat ze niet meer rond schuifelde of zichzelf op stond te frissen. Best gek hoe zo’n beeld vertrouwd raakt. Dag oude vrouw, ik hoop dat het je goed gaat waar je nu ook bent!

Regelmaat is stoer

Als ik heel eerlijk ben naar mijzelf vind ik duidelijkheid en structuur heel prettig. Hoewel ik het ook heel saai vind. Spontane acties vind ik nl zo leuk. Daar geniet ik altijd een beerje extra van. Maar ik vind het ook heel prettig om s ochtends mijn routine te doen, helaas wint mijn dekbedje het nogal eens van mijn behoefte aan een rustige start van de dag. Dat wil nog wel eens doorwerken gedurende dag. In de avonden heb ik daar dan weer minder last van.

Regelmaat vind ik ook suf soms, omdat ik bang ben dat het saai wordt. Maar de laatste drie weken kom ik erachter dat regelmaat ook een heel groot effect kan hebben. Drie weken geleden ben ik begonnen met een schema voor de halve marathon. Dat betekent dat je over 16 weken 21km kan lopen zonder daarna meer dood dan levend  te zijn. Dus met goede moed (maar ook een beetje sceptisch over mijn kunnen) begonnen. Vandaag rondde ik week 3 lachend af met 8km door de polder. En wat blijkt…de regelmaat in het doen van de voorgeschreven trainingen helpt. Mijn lichaam roept de dag na een loopje ‘wanneer mag ik weer’. Maar het lopen wordt makkelijker, het plezier (nog) groter en de blije stofjes tijdens en na steeds zichtbaarder. Voorheen liet ik me door welk excuus dan ook makkelijk overhalen de regelmaat te doorbreken. Nu zet ik nu (bijna) zonder moeite de wekker om 5.45 voor de korte ochtendloopjes. Is regen geen probleem en doorbreekt geen afspraak mijn regelmaat van mijn loopschema. En het voelt super, die 21km gaat me lukken. Gewoon omdat regelmaat best stoer is 🙂

Platgeslagen mug

keep-calm-and-do-yoga-301Bijgaand een fragment uit een conversatie via Whatsapp: “jaja leg mij dubbelgevouwen in een yoga houding en je krijgt me er niet meer uit. Ik ga wel iets anders doen…Joh Sab echt niet, volgens mij is het iets waar jij iets aan gaat hebben en wat je heel erg goed gaat doen”. Vervolgens sta ik tegen mijn eigen verwachting in 3 uur later op een paars matje voor een grote spiegelwand, mij in eerste instantie af te vragen wat ik daar in hemelsnaam doe. Ietwat ongemakkelijk want ik heb zo’n hekel aan spiegelwanden en deze had ik even niet ingecalculeerd bij het accepteren van het aanbod. Maar ik sta er, of beter gezegd ‘lig’.

De eerste tien minuten ‘ademhalen’, ja ja denk ik terwijl ik naar buiten kijk en de vogeltjes blij hoor fluiten. Op commando Zen zijn, echt niet en mijn hoofd verzet. Dikke serie buikspieroefeningen, oh dat kan ik en doe braaf mee. Pfft piece of cake, ik hoor het mijzelf nog denken. Om vervolgens in houdingen te staan waar ik me echt zo vreselijk ongemakkelijk in voel. Met een hartslag en ademhaling die heel goed bij hardlooptraining passen. Ik ervaar de cobra, de neerwaartse hond, zonnegroeten etc etc. Om 1,5 uur later half dood en met het zweet op mijn rug klaar te zijn…ga ik dit nog een keer doen is de vraag die door mijn hoofd dwaalt. Besef me dat er echt houdingen zijn waar ik letterlijk niet uit kom. Want na één keer is het mij direct duidelijk dat dit lichaamsbeweging op een totaal andere manier is. Ooit een blauwe maandag twee lessen gedaan en bodybalance op de sportschool. Maar dat haalt het niet hierbij. Waarschijnlijk ligt dat ook aan mijzelf, meer rust en veel bewustere keuze in een totaal andere fase van mijn leven. Ondanks dat ik het best spannend vind neem ik het aanbod van vier weken uitproberen aan.

Inmiddels ben ik er achter dat ik zonder moeite buikspieroefeningen kan doen. Maar er is een verschil tussen 50 crunches met power doen of 10 stuks waarbij je dat op een zachte manier doet  en extra bewust bent van wat die 10 stuks met je doen. En dan heb ik het nog niet eens over alle andere houdingen waar ik mijzelf toch in blijk te kunnen manoeuvreren zonder dat ik soms bijna zelf merk. Of dat als ik wel de rust neem ik even later wel mijn been in een bocht krijg waar van ik dacht dat fysiek onmogelijk was. Het is 1,5 uur lang voor mijzelf de lat lager leggen, iedere vezel van mijn tenen tot mijn vingers te voelen en te bewegen. Om er vervolgens achter te komen, dat met rust en niet vechten tegen jezelf ik meer kan dan ik zelf dacht te durven. Inmiddels zie ik het vloeiende van een zonnegroet en ben ik er van overtuigd dat er voor mij iets te halen valt. Dus ga ik met mijzelf de uitdaging aan om in ieder geval “de platgeslagen mug tegen de autoruit” toch echt een keer thuis voor te kunnen doen. Sab doet aan Yoga!